04-05-10

Verkiezingskoorts aan den toog.

De man, die bij het binnenkomen de enige tooghanger vriendelijk begroette, leest na enkele beleefde bestelmomenten met de bazin 'de Morgen' in een eerder 'Het Laatste Nieuws'-café. De wereld buiten draait door, soms letterlijk, soms figuurlijk. Alleen met de minst voor de geestelijke gezondheid schadelijke grote krant, lekker bakje thee of koffie en straks misschien een ambachtelijk biertje. Wat zou hij lezen ? Hij neemt er wel zijn tijd voor, lijkt, alhoewel aanwezig, los van het café te bestaan en Louis, de handelaar, in tegenstelling tot de 'de Morgen'-lezer een regelmatig bezoeker van het café, wordt in al zijn ouderdom en eenzaamheid nieuwsgieriger. Louis is weer vergeten waarschijnlijk dat hij een paar jaar terug al eens een gesprek heeft gehad met de man van die voor een 'Laatste Nieuws' lezer al radicale krant.  Weet waarschijnlijk al niet meer welk geheim hij de man van de krant per vergissing had verklapt en nog veel minder dat de krantlezer het er nog nooit met iemand anders had over gehad, begripvol als hij was en niet op sensatie belust, zelfs al had het een kamerlid van nu niet zijn politieke voorkeur zijn populariteit kunnen kosten.

Het onvermijdelijke gebeurde natuurlijk.                     De krantenlezer, die zich had voorgenomen van nog zo weinig mogelijk over politiek te discuteren, kreeg een vraag van de rechterzijde (ook al letterlijk en figuurlijk).   Hij nam Louis zijn politieke voorkeur niet kwalijk, Louis was meer een rechtgeäard man dan een meeloper van al die rechtse partijen (en sommige zogezegd linkse) die sommige louche  praktijken van het grootkapitaal blijven bestendigen.  Louis begon dus een gesprek met de vraag of 'dat het toch niet erg was dat die Limburger Stijn Meuris opriep om niet aan de verkiezingen deel ten nemen' en verwachte dat zeker 25% van de mensen zouden afhaken, deze keer na al die zottigheden over taalkwesties.

"Ach,", zei de man met de krant nu uitgespreid over de toog..."hopelijk maak je de tijd nog mee Louis, dat men de mensen van bij hun thuis laat stemmen over voor welk programma ze welke ministers rechtstreeks mogen verkiezen. Bijna niemand wil dat de Staten banken geld geven aan 1% waarvoor ze dan aan jou die een hangaar wil bijzetten 4% vragen.  Bijna niemand wil dat aan staatschulden tot 8% verdient wordt en dat mensen naar gelang ze in Antwerpen, Warschau of New Delhi wonen minder betaald worden om een auto in mekaar te zetten.  Het is natuurlijk een omweg, maar je moet altijd voor het meest progressieve programma kiezen als er dan toch verkiezingen zijn. Vermits er weinigen zijn die aktief aan politiek doen op een progressieve manier, zal je van de sociaaldemocratie nu niet direct een links bastion kunnen maken en vermits de kleinere linkse partijen zich nog altijd niet verenigen zal het wel weer aartsmoeilijk worden van iemand in dat parlement te krijgen...dus als de melk van de boeren weer te veel gebruikt wordt voor de superwinsten van anderen en als ze mensen wel aan de deur blijven zetten, maar geen ander werk  geven... zal het verzet bij de boeren zelf en in de bedrijven moeten worden geörganiseerd, iets waar de militantste mensen die aan politiek voor de gewone man doen, beter in getraind zijn dan die qua papieren leden aantal grotere partijen. "

Louis had wat verbaasd zitten opkijken van zoveel antwoord in eens en beäamde hier en daar, maar voor beide mannen er erg in hadden, was hij weer vertrokken voor een rondje napraten van de grote media met hier en daar wel heel eigen originele accenten. Louis verwachtte voor de 'katholieken' (zoals veel oudere mensen een bepaalde partij nog steeds noemen) een ernstige 'afstraffing' om dat van die bisschop en die schandalen met die pedofielen.

Ook Gustaaf, een Marokkaan met Vlaamse naam dus, kwam zich in het gesprek mengen en was meer Belg dan een aantal Vlamingen de dag van vandaag, al zei hij ook dingen die sommige tot misplaatste clichés over Marokanen zouden hebben kunnen verleiden.  Iedereen was het er over eens dat burgemeesters die met tachtig procent van de stemmen verkozen waren ook benoemd moesten worden en dat er voor die BeHaVodden geen regering moest vallen( voor de Nederlanders : BrusselHalle Vilvoorde). Dan kwamen er nog de gebruikelijke ergernissen over 'postjes', 'cumuleren' ...aan te pas voor het begon mis te lopen.  Gustaaf vond namelijk dat er solidariteit moest zijn tussen de Vlamingen en de Walen, maar waarom er zo nodig 2 miljard naar 'de Grieken' moest gaan, was hem een vraag. Met een lopende echtscheiding, een vriendin in de kliniek en de opvoeding van de twee eigen kinderen en die van de vriendin, een begrijpelijke frustratie, zou men kunnen argumenteren. 

De krantenlezer was gelukkig van nog andere mediabronnen dan 'de Morgen' thuis, en  tot groot genoegen van de cafébazin bleef het niet bij een verdeel-en heersgebabbel.  Ook niet toen er ook nog een werkloze jongere kwam bijzitten die uitlegde welk werk hem al in het zwart aangeboden was en welke trukken men gebruikt om de controles te misleiden...wat hij van horen zeggen had, want hij wilde niet aan die dwaze dingen meedoen. Met bijna zoveel huur te betalen als inkomen, bekloeg hij zich begrijpelijk dat zijn ouders gescheiden waren "ze hebben beide zitten 'zeveren' met anderen", zei hij er over. 

Ook de cafebazin moest krabben om de huur te betalen en vond dat mensen met te veel geld het makkelijk hebben, die zetten maar appartementen bij en zetten daar mensen in om er nog maar te kunnen blijven bijbouwen enz...enz... .

Het werd al bij al nog een leerzaam middaguur...er werd geen tegenregering gevormd, maar er is er ook geen gevallen. To vote or not to vote, it doesn't seem to be the only question.

bk -met dank aan FVerzet

17:21 Gepost door blogkunstenaar in kortverhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen, toogpraat |  Facebook |