30-03-10

Even terug naar de oorsprong

Laatst moest ik naar de tandarts. Zag er een foto van m'n gebit. Een ruig geërodeerd gebergte. De meest rauwe uitdrukking van de wil tot leven. Het skelet, slaaf, vriend en onderdeel van het vlees en de geest. Als 'iets' 'niks' wil worden, heb je een 'bigbang' met daarna alleen straling. De evolutie van die oerenergie naar het basisprincipe van het atoom droeg een symbolische les in zich : in de kern in evenwicht blijven en reageren en verbindingen aangaan en uitproberen.
Welke verbindingen aangegaan konden en kunnen worden, liggen door de eigenheid van elke soort materie vast. De evolutie van atomen naar cellen voegde een andere symboliek aan het bestaan toe. Om te kunnen blijven bestaan moest je je eigen leren delen. Later werden stammen koninkrijken en republieken en de wereld wordt misschien nog ooit eens één vredelievend geheel. De symboliek ontgaat U waarschijnlijk niet : om sterk te staan moet men zich verenigen. Zich verenigen en zich delen...onderdeel van kennis, genot en strijd...die naar meer en meer innerlijke rust tracht.
In één alinea van een vermoedelijk begin tot in het nu. Wat een reis mijn twee zere tanden me deden maken ! Een reis binnenin mezelf of het geheel dat de geest is , met die geest als transportmiddel. De geest, gegroeid uit het bewustzijn van een mix van het stoffelijke. Mineralen, gassen, licht en golven ontmoeten mekaar in de eerste cel...die vermoedelijk nog via een 'navelstreng' aan de aarde vasthing en afstierf zonder zich te kunnen delen. Het licht en de lucht brachtten de vergane anti-materie energie van die cel misschien terug tot bij de volgende cel die zich vormde. Die tweede cel kreeg de informatie van de afgestorven cel binnen, via haar primitieve ademhaling of haar voedsel en de biologische voorloper van de inspiratie was geboren. De weg naar organismen, naar 'organiseren' op biologisch vlak lag open. Het ging later niet om één maar om miljarden cellen waarmee het in de elementen aanwezige bewustzijn experimenteerde.
In die tijd al, werden onze emoties geboren. Het kan natuurlijk zijn dat er in die mikrowereld van toen genoeg voedsel was en de cellen zich vrij solidair ontwikkeld hebben tot organismen enzoverder. Filosofisch gezien kan men zich wel afvragen of hebzucht of integendeel solidariteit aan de basis van het ontstaan van onze emoties lagen. Beide tesamen wellicht. Hopelijk stammen we in de oerstam mikroscopisch gezien het meest af van de solidariteit, het leren delen...dat moet de bovenhand blijven houden...of de woeker van de hebzucht verstikt ook dat stuk waartoe het voor een deel heeft bijgedragen (onze zeer relatieve welvaart bijvoorbeeld). De hebzucht vernietigt echter altijd meer dan dat ze bijdraagt. Op een bepaalde manier staan we nu nog niet verder dan toen...er is wijsheid en theorie genoeg voor iedereen, maar de strukturen van de hebzuchtigen verbrodden de gezamelijke groei naar logischer verdelen.
Of is een minderheid van de consumenten te hebzuchtig en spelen de machtigen der aarde daar nu juist op in ?
Een andere bron van onze emoties is de uit het’ delen’ geboren geslachtelijke voortplanting, een techniek die het primitieve voortplanten nieuwe wegen opstuurde. Het organisme moest nu BUITEN ZICHZELF op zoek naar combinaties en oplossingen voor zijn materiële verderbestaan. X zocht Y om het via XY in plaats van via XX te proberen. Dat zoiets tot nieuwsoortige konflikten kan leidden bewijst de met de maatschappellijke verhoudingen meegeëvolueerde man-vrouw verhouding tot op de dag van vandaag. Zowel X als Y onderdrukken en gebruiken en genieten van mekaar tot bepaalde vormen van scheiding of de dood volgen. Waarom ? Omdat we aan ons genetische verleden vasthangen en in ons denken door opvoeding en maatschappij worden bepaald. Indien iedereen een inkomen had waar hij menswaardig kon van leven, zouden er in de wereld veel minder problemen zijn. Indien meer mensen zich in de zin van het leven, de filosofie dus; zouden interesseren, nog een stuk minder.
Liefdeskonflikten tussen mensen zouden nog blijven bestaan, maar men zou ze meer trachten te begrijpen, wat die nieuwe evolutie een hele andere richting zou kunnen geven.
Als je geweldige tandpijn hebt, werkt je geest niet meer met dezelfde inspiratie als anders. Het is alsof zo'n geest alleen onder bepaalde omstandigheden gedijt. Bij lichamelijke pijn, al of niet het gevolg van emotionele zwaarte, zit die geest te wachten tot hij volop doorbreken kan. Geef iemand volledig nieuw bloed van een geschikte donor en hij blijft dezelfde om mee te praten.
Zo gemeenschappelijk en zo eigen zijn wij.
En toch uit dezelfde stof voortgekomen...want we kunnen soms onderdelen met bepaalde mensen omwissellen. Wij zijn het resultaat van honderden eeuwen ervaring op alle fronten van het leven. Wat is de bedoeling ?
Ooit nog eens op andere planeten wonen of mekaar durven tonen wie we zijn en hoe we willen leven? De reis van het in de praktijk snappen van dit alles staat, is een belangrijk deel van de zin van het leven.Natuurlijk, de geest teveel willen verklaren door het verstand alleen, is er wiskunde van maken...gelukkig is er nog de dagdagelijkse praktische beleving van alles dat ons zin kan bieden. Geen slaven van negatieve emoties blijven.
octo
For all those with an intrest in history, philosophy and art.For all those wanting to have more consciousness in order to be able to make this world a better place.
For all those that get sick watching the daily worldnews without being able to do something.
For all those wanting to know why there is so much poverty and war and unemployment.
For all those wanting a job without being stressed all the time.
For all those not wanting to get stuck in negative emotions.

17:49 Gepost door blogkunstenaar in sfeer | Permalink | Commentaren (0) | Tags: filosofie, oorsprong |  Facebook |