16-04-10

Menselijke tragedies.

Het verlies van een kind door de dwazigheid van seconden...nergens meer naar toe, weg.

Toch blijven koesteren tot in de oude dag.

Soms met, soms zonder en naast mekaar.

Schrijven helpt alleen de pijn van het niet kunnen vergeten en de onmacht.

Zo zag ik het op tv gisteren.

Ook een jongen met suikerziekte,

één die niet bij de pakken blijft zitten.

Jong, oud ...niemand lijkt altijd te worden gespaard.

Het zoeken naar oorzaken is niet altijd remedie.

Men raakt er meer door met de liefde van anderen en de liefde die er in je zelf rest.

13:52 Gepost door blogkunstenaar in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: menselijke, remedies, tragedies |  Facebook |