05-07-10

de Essentie van het dichten

de Essentie van dichten

M'n kat kijkt weer zo van 'ik weet het toch altijd beter'.

M'n hond komt weer kwispelend op me af, vanuit z'n zetel.

Zo mooi simpel soms.

Gedichten, gesprekken met velen, soms niet om te publiceren.                        

Zelfs niet om voor te dragen.

Gewoon wat geluk dat je met je mee mag dragen.

Onmogelijk daarna te willen uitleggen hoe dat eigenlijk kwam.

Hoe zinnen tot stand kwamen.

Na het ontwaken, de geest die een aantal beelden enzo... zomaar verbond...

in het warme ochtendbed begon te hersenspinnen.

Sta je dan niet op en laat je de inkt niet stromen;

verzwindt de muze weer, verblind door de problemen van de nieuwe dag.

Het leven, één lang gedicht, ononderbroken doorbreken

onderbroken door het gepeins van het dagelijkse leven.

Vol mensen en dingen die je dat 'meer dan er is'-gevoel aangeven.

Die sferen die zorgen voor de tonen, de letters, de woorden...

en dan het geestelijke klaarkomen...lijk stuifmeel in honingrasters.

Ik ben er zeker van...dat als we sterven...

we alle zulk een dingen van onszelve gaan erven.
Erven...nerven...tot in het oneindige door woorden en beelden vertakt.

octo

14:21 Gepost door blogkunstenaar in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dichten, essentie |  Facebook |

11-03-10

dichterseucharistie

f2. dichterseucharistie

100_0545

dichterseucharistie, zeg maar gewoon 'dichtersmis'

Gemis van de dichter, vertaald in sfeer.

Uitgesproken tussen de stiltes van de spaties door.

Samenzijn wordt zijn.

Resultaat van gedeeld hebben en weer alleen zijn...

van je weg zoeken tussen de prikkeldraad van samenleving en zijn relaties....

of het graven naar zin en roots en rode draden.

Monding van balanceren tussen rust en onrust.

Tot niets de woorden nog omkegelen kan.

Eénmaal door het oor in het graniet van komen bovendrijven gebeiteld...

groeien de mooiste dingen, daar waar je ze niet verwacht.

Blijvend via het zachte het harde bereiken,

het harde weer voor het zachte laten wijken.

Op het ritme van de 'acht', de bloedsomloop.

Woorden en harmonische klanken zijn als perfekte wiskunde,

opgezogen vanuit veel onkunde.
De ideale formule, het gedicht.

Zoals nu, geboren tussen ochtenddonker en ochtendlicht.

Vanuit  het pooldonker ineens het poolsterklaar.

 

16:35 Gepost door blogkunstenaar in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: relaties, kunst, sfeer, dichten, eucharistie |  Facebook |