01-05-12

Schetsen met woorden proberen schilderen

filoview pictures 'even  zonder woorden'

 

1.Het naar beneden gevallen kaartje

 

Observeren en schrijven had dag laat doen opschuiven naar nacht. ’Zetel’ is een te hard woord voor de fauteuil waar hij dan, zoals gewoonlijk soms in sliep; ook insliep dus.  Boven die ligzetel, hing tussen een kader met een paar verticale latten, een reuze wereldkaart met een aparte voorgeschiedenis. Hij had ze gekregen van een man die hij beter kon omschrijven met een gedicht dan met een verwantschap van welke soort dan ook, of met een voornaam of familienaam. Alleen met een naam, met woorden zelfs, raak je niet dichter bij de ziel. Gebeurtenissen,Ervaringen op vele ‘toonhoogten’, Inzichten,Goedheid; brengen je een stuk dichter bij.

 

 afscheid van een wijs en goed man afscheid van een verzoener van mensen

 

afscheid van een werker, een doener

 

afscheid van een vredebrenger, geen oorlog maar FRUIT uitvoeren

 

afscheid van een hagelander die ontelbare bomen bloeien liet

 

afscheid van een mens die geloofde in vrouw en familie

 

afscheid van een medemens die mensen doorgronden kon

 

afscheid van een iemand die het goede in iedereen beloonde

 

afscheid van een ondernemer die werk schiep

 

afscheid van een gelovig man in vele vormen

 

afscheid ...en toch geen afscheid, maar een  her-verwelkomen

 

verwachting hem in onze geest nog dikwijls te ontmoeten

 

verwachting hem in gedachten sterkte te vragen

 

verwachting hem nog dikwijls te citeren en van zijn gepast leren zwijgen te leren

 

verwachting zijn heilzame invloed verder te zetten

 

verwachting zijn lessen aan het moderne leven door te geven

 

verwachting van zijn goed doen verder te willen geven

 

verwachting van ons aan zijn daadkracht op te trekken

 

verwachting van een steeds betere wereld

 

verwachting van hem in ons altijd voorlopig eindstation weer te zien

 

Deze man, die in de dagelijkse omgang met het van de Franse taal geleende ‘Herboren’ ‘René’ aangesproken werd, had de kaart gekregen van iemand van een expeditiebedrijf met de naam Frans Maas, stroom die in Frankrijk ontspringt en na honderden kilometers ons prachtige meertalige landje binnenslingert.   Vele landen op de kaart, waren intussen van naam verandert, de USSR,Rhodesië en het Congo waar René als jongeman omwille van de vorige vóóroorlogse crisis naartoe had gewild, zelfs twee maal.

 

De wereldkaart werd omzoomd met tekeningetjes van de meeste vruchten die er op aarde te vinden zijn. Inclusief noten, raar, want ze komen op de meeste mensen waarschijnlijk niet als vrucht over.            De wereldkaart was in elke streek ‘beplant’ met het overeenkomend icoontje van het soort vrucht dat er het meest geteeld werd. Appels hier, appelsienen ginder. Geen militaire basissen, maar noodzakelijke, niet van het wezenlijke zijn vervreemde menselijke activiteit, dat fruit telen. Achter de kaderlatten van het met natuurlijke en kunstmatige grenzen doortrokken meesterwerk, had de schrijver foto’s van dieren, mensen en dingen gestoken, die ,voor hem althans, een speciale betekenis hadden, of het ticket van een bezoek aan het museum van Midden-Afrika in Tervuren bijvoorbeeld.

 

Hij lag dus op zijn rug op de fauteuil en probeerde de levende versie van inslapen uit.                Met een ongelofelijke zachtheid, in complete stilte en zijn werkkamer slechts verlicht door de schemering en het spel van het kachellicht met de daardoor bijna dansende stoel en tafel, voelde hij iets op het donsdeken op zijn been vallen. Kort, maar snel.    Een foto ? Welke ? ‘Zat er een boodschap achter’ ?, fantaseerde hij. Hij zou er zich morgenvroeg door laten verrassen.

 

De morgen kwam, de onvoldoende doorleefde dingen van de vorige dag werden begrepen, nog vóór hij op de rand van de, zeg maar ‘zetel’ ’s morgens, zat.     Hoe zou de dag zich weer ontrollen ? Een dubbel paar kousen aandoen, altijd een goed idee met die koude vloer en de nattige koude buiten; alhoewel de oude warmte van de kachel nog een beetje binnenhing.     Zoals gewoonlijk ging er door hem heen ‘deze droom onthouden’, een surrealistisch mengsel van delen uit periodes van zijn leven, met  personages van wie hij eerst de samenhang van vannacht niet begreep.       De symbolische achtergrond werd hem duidelijk en de zielstoestanden van de personages in hun onderlinge relaties ook wel. Dat was voldoende, hij hoefde er niet over te schrijven…dit had een ander doel en een andere betekenis. Diende ook het dromen misschien op de één of andere manier als een wezenlijke soort uitwisseling tussen mensen die met mekaar bezig, ‘verbonden’ waren. Was het wellicht een middel van zijn geest, van dé geest in ’t algemeen of zijn eigen ziel of die van anderen, een andere; om hem iets duidelijker te maken bij wijze van een soort update ook. Wat ook kon, was dat hij later op de dag gewoon één van die personages uit zijn droom op de één of andere manier in de echte feiten tegenkomen zou.    Op straat, via mail…maakte niet echt uit, als dit soort voorspelling vandaag zou uitkomen; dat zou weer zo een originele paranormaalachtige voorspelling zijn, want de betrokken personages waren er allen die hij in maanden niet gezien had.

 

De schrijver had zelfs een hele lijst met afkortingen voor dergelijke fenomenen, dit soort fenomeen klasseerde hij onder ‘VSP’, wat voor voorspelling stond. Het had geen zin nog een onderverdeling te maken van de verschillende soorten vsp’s. Het waren gewoon magische fantasietjes die hem boeiden en hem soms op één of ander pad van zijn filosofische zoektocht zette, Lang geleden dat hij nog eens een politieke droom had gehad, maar ja, zijn rechteroog leek in de spiegel aan rust toe, signaleerde de  linkerhersenhelft, de verstandspartner van intuïtie. Ineens dacht hij aan die gevallen foto van gisteren. Een kaartje van het Fonds voor Ontwikkelingssamenwerking, waarvoor hij eergisteren op zijn blog met sociale analyses nog reclame had gemaakt. De politieke zuil daarvan had geen belang, alle nobele initiatieven van om het even welke kleur en onderkleur passeerden afwisselend de revue tussen de analyses en commentaren op gebeurtenissen door.    Dat alles met voornamelijk eigen foto’s,filosofische fotocommentaren en filmpjes van in merendeel anderen door. Hij leek wel een soort blogkunstenaar, ‘natuurlijk weer een woord dat nog niet officieel  bestond’, zei hij via de computer als vervangend en verbeterend leraar Nederlands tegen zichzelf, toen hij het later neerpende. Een blogkunstenaar.      Knap woord eigenlijk. Een definitie van het nieuwe woord drong zich op.    

 

“Een blogkunstenaar is iemand die één of meerdere domeinen van het menselijke kunnen en weten via één of meer literaire en andere expressiemogelijkheden en via alle moderne telecomtechnieken weet te benutten”, dacht hij.     In zijn geval alle literaire circuits, bijna alle technieken en naast de eigen linken ook linken naar anderen die nog met dezelfde en andere dingen bezig waren, muziek bijvoorbeeld. Niet alleen had hij een blog om het filosofische verzet in hemzelf levend te houden en anderen op het belang van geschiedenis, analyse van de actualiteit, alternatieven en met solidariteit verwante waarden te wijzen; hij had het ook in zijn schrijven regelmatig over zijn zoektocht naar het wezenlijke in de mens, datgene dat het dichtst de ziel raakte. Dat ging dan over een soort geloven, moderne versie; niet in de zin van kerkelijke rituelen, maar gekoppeld aan die dingen die met positieve en negatieve emoties en hun wisselwerking te maken hebben. Emoties, ze waren er en kwamen ergens van en het negatieve leek in de meeste gevallen aardig op weg om zich in het positieve om te polen. Niet zozeer de gebeurtenissen tussen mensen interesseerde hem, maar meer de wetmatigheden die er leken achter te zitten.

 

Hij opende het kaartje en las : “Iedere relatie is een ander soort taal. Woorden zijn er zowel voor vreugde als verdriet. Hou jullie ‘zinnen’ levend”. Buiten de honderden pagina’s die hij reeds schreef, afdrukte, kopieerde,back-upte,…, overviel hem naast zijn gewoonte om moeilijk bijblijvende impressies kort en slordig te noteren, al eens de behoefte om met de pen ergens op een papiertje, maar liefst op een agenda of kartonpapier, al eens echt iets gebalder op te schrijven. Soms kwam daar dan ook nog een gedicht uit voort, sommige zeldzame dagen in bepaalde perioden soms meerdere, als er een door hem goed gekend iemand stierf, bijna immer een ode aan. Alles samen de totaalroman die hij eigenlijk altijd had willen schrijven. Heel de geschiedenis van de mensheid zat er in verwerkt…en al die andere meer persoonlijke dingen van mensen,die die geschiedenis al altijd; in welke mate (?), dat was de vraag, hadden beïnvloed. En nu maar weer hopen op meer. Welke aanleidingen zouden er morgen(?) de inspiratie weer langs andere wegen leiden ? Een feit was dat veel waarover te pennen viel hem dagelijks ontsnapte en toch tegelijk weer een uitweg zocht een andere keer. Alle afleidingen, omleidingen, alle teveel aan ‘bezorgdheid’ om, leken op die momenten overwonnen en ook voor een deel hun nut te hebben gehad. Telkenmale een gunstige evolutie voor de binnen-en buitenwereld in feite. Al leek dat niet altijd zo.

 

2.Overwinteren,een aanvang.

Hij herinnerde zich die dag in een winter met veel sneeuw. De cabine van de Magirus-kamion, stond er afgedankt bij en hij kreeg dus pakweg 45 jaar terug het idee van vogels te vangen onder een appelkist. Touw van 'bottenkoord' gespannen aan een stokje dat de kist droeg, broodresten onder de fruitbak. Lekker in de ijzige koude zitten wachten tot de merels en aanverwante soorten met enige reserve aan het smullen waren. Roef, en soms had hij er wel één, die hij nadat hij ze in zijn handen had kunnen houden, weer vrijliet. Zalige contacten, zo de vrijheidsdrang van de koningen der lucht te kunnen voelen.

Het onthouden van sommige herinneringen aan vroeger, vergezelde hem nu ook in dit concreet geval op deze eerste vriesdag op het einde van de tweede week van december. Het hout van de kachel brandde zoals lekker eten in de buik dat kan en verspreidde een aangename brandlucht in het chalet bij de vijver. Nog altijd voederde hij de vogels uit de lucht en nu ook sinds enkele jaren die van het water. Teruggetrokken uit de woel van het leven, het deed soms goed en was een waar bevruchtingsproces voor het schrijven. Alsof een mens eigenlijk dat soort rust nodig had om bij de wortels van het zijn te kunnen en dan naar de kruinen van het wezenlijke te kunnen reizen en terug. Een soort Zen in feite. Volharden in het willen ervaren van wezenlijke gevoelens en ze op één of andere manier willen delen met een al of niet toevallige passant op het internet.   In de hoop ook dat deze vorm van meditatie, de energie die hij vandaag als 'innerlijke stilte' zou kunnen omschrijven een pak goeie energie in de ether van het totaalbestaan zou kunnen brengen.

'Verleden, heden en het aanvoelen van een stuk toekomst, laat de winter, één van de aspecten uit het bestaan in deze contreien, maar komen' dacht de schrijver, 'we zullen dag na dag wel zien waarheen de inspiratie ons leidt. Een verhaal op zich dat hij tussen zijn andere blogprojecten door op die momenten van echt diepe rust zou proberen vertellen. Hij kon zich tot één post per dag beperken en deze aanvullen telkens hij weer een andere 'woordenvogel' had gevangen in zijn hoofd'...hem onder digitale vorm even vasthouden en laten vliegen in de ruimte van het zijn van die mensen die er op een bepaald moment vandaag of later zin in zouden hebben. Meer om het genot van het lezen, de aanraking; dan het uitleggen van het hoe en waarom van zo veel, soms veel te veel. Een verhalende roman schrijven met personages ? Het echte leven was al roman genoeg, met meer inhoud dan uit te drukken valt.

 

Hij zette zich weer aan ’t filosoferen. Allerlei mensen waren in het vroeger en het nu op hun manier ook met kleinere en grotere stukjes wereld bezig, of bezig geweest, het ene was in het andere overgelopen.

 

Een deel ervan, waren gewoon niet lijfelijk meer aanwezig, sommigen stonden duidelijk met één been in het graf en anderen, altijd hun afstammelingen waren druk in de weer met in het dagelijkse leven hun vervolg op hun hoofdstukken te schrijven, al wilden ze dat soms vooral niet, het leek een ‘must’, zelfs al ‘schreven’ ze niet, ze schreven dus wel, op hun manier, werkend aan hun muziek, meestal met handelingen en overpeinzingen, gevoelens en de woorden die ze tot mekaar spraken en in zichzelf, met het totaal aan cultuur ook, zoals zij die in meer of mindere mate interpreteerden.

 

Het was soms of het geheel der personages je via een droom en aan de hand van de gebeurtenissen van voorbije uren,dagen,maanden…bezochten. Via een surrealistische collage werd je dan tijdens de nacht vooral bij het ontwaken en interpreteren duidelijk wat de boodschap van het ‘filmpje’ in je hoofd was.

 

René en zijn ook al overleden zakenpartner en broer Mauro en Germana, de vrouw van René, die soms wel geen 100 meer leek te worden en soms wel, waren de vedetten in het droomfilmpje van vannacht. In de stad Tienen ging een oude wijk tegen de vlakte om plaats te maken voor een immens natuurpark. Niet zo maar een park.   Er werd een enorme hoeveelheid aarde aangevoerd en met gigantische machines die in werkelijkheid niet bestonden werd de aarde tot hele hoge bergen opgestuwd, afgewerkt met groen en rotsen, alleen aan het water en een kunstmatige stroom was men nog bezig. Midden het plantsoen ontmoette ik het drietal. Ze hadden hun leven keihard gewerkt en van wat men nu in onze moderniteit onder het stoffelijke deel van ‘genieten van het leven’ verstaat, daar hadden ze weinig tijd voor gehad en toen ’t pensioen aanbrak, begonnen zij of hun partners teveel te sukkelen met de gezondheid. Dus, de schrijver zou hen nu eens trakteren in een nog bestaande andere oude wijk van Tienen, dat wel op weg leek het ideale moderne stadje te worden zoals Oviedo tussen de bergen in Spanje.

 

Ondertussen zaten we nog wel met de oubollig ogende, doch schattig ogende architecturale erfenissen van het verleden, dat in de droom via het vervolg van het filmpje duidelijk werd. De gelegenheidheid waarin we voor de gelegenheid iets gingen drinken en een pannenkoek eten, was precies tegelijk ook een crèche, een speeltuin en horecazaak. Niet zonder moeilijkheden raakten we geïnstalleerd en hadden we iets besteld. Hoe groot ook de vreugde van de oudjes, de schrijver moest één van hen over enkele hindernissen helpen om aan die gezellige tafel te raken, niet gewoon van te genieten als je een leven lang keihard werken als credo had. Dat hard werken was hun opdracht geweest, ze speelden immers hun deel van het epos om van de oude in de nieuwe tijden te raken, van schaarste en oorlog voeren naar vrede en meer overvloed. De generatie van de schrijver had dan weer meer een andere opdracht, naast het te getuigen van die overgang, de nog bestaande uitbuiting en mistoestanden aanklagen en het belang van een meer filosofische levensbenadering aan de andere generatie door te geven. Hij zei het zijn gasten trouwens “Men leeft toch niet om te werken alleen, je moet toch ook de tijd nemen om door ’t leven zelf, door die andere kunsten ook, tot verwondering te komen. Beschouwen, niet alleen eten en kopen en alles waarmee je je leven kan vullen”.

 

Dra werd de aandacht van de schrijver getrokken door een kind van een jaar of drie,dat ergens in een hoek zat te spelen. Het stond in via een gsm-verbinding en een oortje in verbinding met zijn grootvader, die in het rijkere deel van het resto zat te tafelen. De schrijver ging naar het kind toe en vroeg waarom het niet met de andere kinderen speelde. De jongen antwoordde dat hij dat niet mocht van zijn opa de oud-minister, omdat die hem bijna gedurig, ook door het gsm-oortje influisterde dat hij ziek zou zijn. De schrijver nam het oortje uit het oor en nam de kleine bij de hand en stelde hem voor aan de andere kinderen die hem maar al te graag in hun groepje opnamen. Niet naar de zin van de oud-minister natuurlijk, die kwam vragen wat dat dan wel allemaal te betekenen had. “Uw kleinzoon is helemaal niet ziek mijnheer”, kreeg hij als antwoord, de toekomst moet af van het elitaire denken van vroeger, trek er je handen af”. De oud-minister had de boodschap duidelijk niet begrepen. Hij trok zijn kleinzoontje weer uit het groepje weg en in zijn haast werd hij door het kefhondje van de vriendin van één of andere speculant in de kuiten gebeten. Woest verliet hij daarop de zaak met zijn kleinkind, dat duidelijk een boeiend maar zwaar leven van ‘onthechten van’ en het zoeken naar een eigen mening en een eigen leven te wachten stond. “Tu vas me payer ça tres chère mon vieux” ! Wat de schrijver zou worden betaald zetten en hoe, was gissen voor hem, maar de bedreiging was het hem allemaal waard geweest : de pret van zijn invitees kon niet op, de vorige generatie had het begrepen. René, Mauro en Germana ze leken wel weer helemaal gezond geworden. ‘Ach die dromen soms toch’, dacht de schrijver ‘en dan dat allemaal atijd willen analyseren’.

3. Kachelkrikken en sterrenvorming

 

Er werden vandaag beelden vrijgegeven van sterrenstelsels, geleidelijk stervende en zij die in een fase van de geboorte zitten. Heerlijk toch, dat kunnen aanvoelen van verbanden met de symboliek van ook ons leven, dat niet buiten dat andere zou zijn kunnen ontstaan, als om aan te geven dat we in het hele proces van groei tussen leven en dood in feite ook met een deel van de ziel van aantrekking en afstoting van het ‘al’ bezig zijn.

 

De schrijver opende zijn kacheldeur en herkende ook in de gloeiende krikken iets van de beelden van de Hubble-telescoop. Ook de warmte van die gedachte hield hem in de winterkoude weg van de temperatuur van de ijsvlakte naast zijn casa. Het dode hout dat zich tussendoor niet altijd naar believen klieven liet, was geurig gezelschap in zijn handen. Geen enkele slag van boven zijn hoofd, was dezelfde, geen enkele kloof in het hout gelijk. De bomen wiens sappen al of niet bevroren waren, hij wist het niet; waren bijna stille getuigen van hoe het hen na hun dood zou vergaan. Het zwarte kattenjong van de in de tijd nog wilde kat, kwam voor de eerste keer voorzichtig kijken of er niet ook nog wat etensresten voor haar of hem waren. De wilde eenden hadden het gevecht om het water open te houden opgegeven en zwommen wat in de door die mens achter zijn lichtmachines opengehouden stukjes water. De tamme grote eenden, hun vliegkunsten door een verkoper weggesneden, waren razend op de eenden die een kruising tussen wild en tam waren en die de schrijver al vliegend naar de voederplaats volgden, terwijl zijzelf ter plaatste op het ijs trappelend er maar niet korter bij raakten. Leuke afwisseling voor de halfwilde eenden die eens niet op hun kop werden gezeten door de anderen terwijl ze zich de granen lieten smaken. De zon was enorm gloeiend van de partij, op die eerste paar vriesdagen al weer voorbij. Een wandeling in het bos deed de grond kraken en de nestkastjes vielen nu meer op in de winterse naaktheid van het bos.

 

Nodeloos te zeggen dat al die gewone heerlijkheden van het bestaan, de nodige rust brachten in de dagelijks benodigde hoeveelheid relativeringsvermogen en interpreteringsdrang van de man die het digits op een scherm liet regenen. De razernij van de snelweg ’s morgens bereikte als de wind tegenzat zijn oord van bezinning en de zon, die lachte daarmee, gewoon die bepaalde dag in het zoveelste van haar seizoenen volgend. Welke mediamisleidingen over het lopen in rondjes, zo eigen aan ons sterrenstelsel, zou de krant, het net, de radio weer brengen. Had hij ze al eens niet gerapporteerd via de één of andere analyse die in hen opkwam ? Welk een ontwikkelingen waren er op dit eigenste moment bezig tussen al de hem op één of andere manier bekenden en in hen zelve ?  Waar lag er daar bij het verlaten van zijn nederige oord een opdracht waarvan hij iets opsteken kon…daar kwam het na decennialange ervaringen toch op neer, dat was toch één van de voornaamste aspecten van al die soorten uitwisseling tussen mensen, naast het interpreteren en het genieten van de beleving ervan zelf ? Mensen helpen, het kon op duizenden manieren, maar het loslaten van de drang om overal willen in te grijpen, zo leek het hem…hielp vaak nog het meest.

 

4.Vanuit de diepte van jaren afwezigheid

 

Zo ontmoette hij in de wereld van het glazen vezelweb ,dat afscheidingen overbruggen en muren slopen moet, haar; in jaren niet gezien vanwege haar frigo politiek die soms, al of niet best, de onafgewerkte ervaringen afsloot...al is dit quasi onmogelijk waarschijnlijk.  Hij had haar naar aanleiding van een vaag intuïtief vermoeden opgespoord met de vraag of er niet over het nakomelingschap moest worden bijgemaild. Ze reageerde na enkele dagen optimistisch, met vooral een vraag naar de leuke berichten.“Eerlijk gezegd, het doet goed je respons, begon al te denken dat ik nog een graad erger dan oorlogsmisdadiger was. Leuke berichten, inderdaad, hoe ouder men wordt, des te meer positieve dingen je van de levensloop onthoudt. De rest, na verwerking en bij de pijn van het zijn van mensen geweest te zijn, is te ‘deleten’ (sorry dikke Vandaele).

 

De dagelijkse update, het in het nu begrijpen van het bestaande dat zijn groei zoekt, kan je hier en daar nog wel koppelen aan wederzijds begrip. Moet lukken. Hoe meer kennis, wijsheid, inzicht en de rest van het onaantastbare, soms een beetje zoek geraakte optimisme, hoe duidelijker de zin wordt. Ook iets dat met de ouderdom komt zeker. Alhoewel, ik ontwaar het ook hier en daar bij de nakomelingen.

 

Enorm veel meegemaakt met hen, in de schooltijd en daarna toen ik met de frigo vullen en zo stopte. In tegenstelling tot de uiterst uiterst schaarse dingen die ik via de kinderen over jou bestaan verneem, vertellen andere kinderen soms te veel aan hun moeder, merk ik al eens in mijn omgeving. Vele mensen lijken in veel saga's van anderen betrokken te worden in deze modern times...om met andere mensen een deel dezelfde en andere wijsheden op te doen waarschijnlijk, als het met de oorspronkelijke personages niet meer kon. Zo leert een mens wel enorm veel bij, al blijft het zoeken naar steeds andere conclusies. Toch, heb je soms ook wel of niet het gevoel dat je op een pad zit, waarvan je je bij momenten afvraagt of het het jouwe wel is ? Meestal zijn dat wel vluchtige momenten, want als alles zich weer uitklaart, weet je ineens weer welke rol je in het samenspel van mensen speelt.     En, je zal dat ook wel kennen, het eerste kleinkind aldaar bijvoorbeeld, peuters hebben nog niet de complexiteit van de volgende dimensies van zijn. Een mens trekt zich aan van alles op, zelfs in hoe iemand haar laatste jaren beleeft, hoe mooi, soms pijnlijk ook. Ach ouders, men heeft ze ons geleerd van te idealiseren, maar het zijn en blijven mensen met alle goede en minder goede kanten.  Je moet gaan zoals je bent, niet ?   Ook ik zie onze kroost al enkele jaren heel weinig  daar ik elders alleen woon. Misschien weet je via de kinderen al een deel van hoe ik die opvoeding van ze vroeger alleen aanpakte, na je vertrek. Onderling communiceerden wij mannen ondereen weinig over je nieuwe leven ginder achter want telkens ze terugkwamen; in 't begin vroeg ik nog hoe het met je was, en of ze het goed hadden gehad om de zoveel weekends; veel wijzer werd ik niet van het stereoptype antwoord 'goed'.

 

Zal ik beginnen met de jongste ? Op hem ben ik fier omdat hij er altijd in slaagt van een job te vinden en al bergen ervaring heeft opgedaan. Omdat hij, als hij wil tenminste, toch op tijd zijn handen uit zijn mouw kan steken, met kuisen bijvoorbeeld. Gewoonlijk wachtte men tijdens hun schoolperioden bij te grote kuisachterstand, om een eufemisme te gebruiken, op mij om de zaak recht te trekken.  Van zodra ze  gingen werken was ik niet langer zo bereid van dit op mij te nemen. Mijn mededogen en toegeeflijkheid benaderden de ideale proporties meer en meer. Nu ze alleen wonen, staan ze zelf voor hun zaken in, weten ze dat het toch allemaal niet zo makkelijk is. Al bergen goeie raad heb ik gegeven, gewoonlijk over dingen die jeugdigen en ouderen dan jeugdigen doen. Ook daar in leer je bij, vooral als het tegenovergestelde uit de bus komt. Ik moet wel zeggen, achteraf, krijg ik vaak gelijk. Meestal nadat er bijvoorbeeld met  judo, jihu-ik weet niet wat, een blessure werd opgelopen. Ook onze jongste zou nu een gevechtssport willen gaan doen.            Ons ma en ik raden het hem op de wekelijkse alternatieve gezinsbijeenkomst zondags af.  Zijn argument : ‘je moet je toch leren verdedigen’, het mijne ‘jij hebt zoveel kracht in je dat dat wel eens mislopen kan, als je kwaad bent’. Opvoeden is altijd kunnen afwachten en dat geldt ook voor volwassenen onder mekaar, al zijn ze 86. Waar hij nu voorstaat ?  Waar hij voor staat, weten we, er zit een heel goed mens in hem, zoals in alle drie trouwens. Hij is vroeg met ervaren wat een relatie is begonnen. 15, drie jaar lang en daarna na pauze weer drie jaar. Aan de tijdsgeest aangepast natuurlijk, aimer et coucher dès le début. Mijn raad, ‘als je er zo vroeg mee begint, ga je ook vroeg door de pijn moeten misschien’. Ach, in bepaalde omstandigheden is altijd maar juist dit en dat mogelijk en eenieder heeft zijn eigen weg. Op tijd zeg ik al eens dat hij de lat voor een mogelijke partner te hoog legt en probeer hem uit zijn bij wijlen pessimisme te krijgen. Door te suggereren dat hij met al zijn familiale plannen voor later beter een blinkende keuken kan laten zien. Ik heb niet de energie meer om me over dergelijke dingen op te winden en iets in een ander zijn plaats te doen. Ik ga hem wel voorstellen om indien hij volgend jaar niet direct werk vindt één en ander bij hem op orde moet stellen.  Zie, ik ben weer bezig, kan het precies niet laten. Er valt natuurlijk nog veel meer te vertellen, maar ik zal het hierbij voorlopig laten”.

 

“Hopelijk nemen ze me dit schrijven niet kwalijk, want het zijn soms echte macho’s, wat natuurlijk, als je vele mannen en  vrouwen mag geloven daarom niet slechter is. Het is een makkelijkere houding en voorkomt verscheurdheid in sommige gevallen. Kwestie van verduidelijking van de macho-houding ‘…het is altijd wit ofwel zwart’, weet je wel en bij relatieproblemen moet er altijd iemand ‘de schuldige’ zijn.

 

Nu al een heel stuk van mijn leven probeer ik ook de keerzijde van die houding een plaats te geven. Ik had mijzelf een heleboel verwikkelingen kunnen besparen door ook in alles of niets te redeneren. Misschien had ik hen dan een beter voorbeeld gesteld in de jaren dat je er niet meer was…huisje,ander vrouwtje,mannetje,tuintje…en vooral strikt te volgen regels. Wat zal ik zeggen, je kan de verantwoordelijkheden van anderen niet dragen en in het leven doe je niet wat je wil eigenlijk, het is een samenspel, een gevolg van en steeds maar reageren op wijzigende omstandigheden ook. Nogmaals, je moet gaan zoals je bent en ik hou meer van mijn wilde bos, alhoewel ik ook van een verzorgde tuin kan genieten.

 

Ik haal dit tussen het relaas over onze nazaten door aan omdat daar, denk ik het enige probleem zit tussen jou en de kids .Ergens ben je ook een stuk macho, ook vrouwen kunnen dat hebben…eens knopen doorgesneden, wijk je niet meer van je lijn af. Met twee ouders die dat ook sterk hebben, kan dat soms niet anders waarschijnlijk, en ik herhaal, dit moet  niet pejoratief begrepen worden.         Probleem is wel, dat ‘het water bij de wijn doen’, de kerk in het midden houden moeilijker, zo niet onmogelijk wordt. In tegenstelling tot de mij die ik nu ben, reageren onze kids anders (wie weet een verbetering?), in de liefde bijvoorbeeld… . Ze stellen of stelden (weet ik soms veel) aanvankelijk duidelijk dat  bij een breuk om welke reden dan ook het volledig AF was, no second try. Je weet met de jaren veranderen mensen en ze zullen dat allemaal zelf wel ondervinden. Je zou het ze soms niet nageven, maar ze zijn slimmer dan je denkt op dit vlak. De weg naar zelfkennis en zelfbehoud en wijsheid kent wonderlijke wegen. Ik begrijp ze alle drie beter dan ze zelf kunnen vermoeden.

 

Onzen tweede dan.

 

Zeer te bewonderen om zijn werklust (buitenshuis vooral dan), we kunnen het hem niet kwalijk nemen, om zijn vakkennis en sociale vaardigheden met mensen ook.    De weinige ruimte die hij nodig heeft, onderhoudt hij goed. Een beminnelijke mens naar mij toe, hij verstaat de kunst om me geen kwetsende dingen te zeggen. Misschien is er in zijn leven een lichte verschuiving naar andere projecten bezig.  Kan er niet over uitweiden, ik weet dat hij dat niet zou pikken vanwege zijn frigo politiek in die dingen, waar zijn mamaatje ook voor kiest. Heb geleerd van dat te respecteren denk ik toch, geen letter over jou, weet ik van hem. In zijn woelige adolescententijd hadden we soms diepere gesprekken over die dingen waar ook moeders in zijn geïnteresseerd, was ook wel nodig. Ondertussen, ook deze man heeft wat gepresteerd qua gunstige evolutie,  Chapeau. Goed dat het allemaal geen schrijvers worden. Je hoeft dat niet altijd te veel uit te leggen als je goed met mekaar overeen leren komen hebt. Zal je zoals gevraagd op de hoogte houden van de positieve nieuwtjes, en niet teveel zeuren over de onderliggende drijfveren van het zijn en het handelen.

 

And last, but not least, the eldest. Naar zijn eigen mening de schoonste, de sterkste, enz… , je kent hem wel en we houden beiden ook van zijn manier van zijn. Waar is de tijd dat ik van ellende voor de humaniora examenperiodes zijn puinhoopkamer opruimde om een ander sfeer te scheppen ! Na die vakantie job die ik hem deed doen, wist hij eindelijk dat hij moest verder studeren ! Nadat hij de keuze maakte om op kot te gaan wonen en hogere studies te doen  (geen TV)meer, ontdekte hij pas de capaciteit die in hem zat. Hopelijk is het huis verlaten ook jou  goed bekomen (grapje). Hij koos om mij een plezier te doen in alle eerlijkheid voor het minst dure studentenkot, waar hij heel gelukkig is geweest denk ik. Hij combineerde die studie dan nog met de jeugdbeweging leiden en  zijn vriendin, diegene die zijn levensmaat wel lijkt te zijn. Het moet gezegd, deze man overtreft mij standvastigheid in bepaalde dingen des levens. Rechtschapen als hij is, kan hij ook heel hard voor mensen overkomen, gelukkig voor hen geeft hij dat dan al eens een draai. Ben ook blij dat zijn broers veel van hem houden en dat ze goed overeenkomen, heel belangrijk. Heeft ook veel goedheid in hem, maar veel gereserveerder op dit vlak dan ik, en wellicht heeft ook hij hierin gelijk, zoals we dat alle vijf wel hebben op bepaalde vlakken. Ik weet dat hij om je geeft. Ik weet ook dat je bij hem, WIE JE OOK BENT ,(pa,ma,vriend,collega…) met bepaalde dingen niet moet afkomen, als je daar rekening mee houdt, kunnen we met zijn allen door de beugel voor hem. Je kan misschien zelf eens afkomen, want hij heeft een druk leven. Dit is maar een gedachte, ik heb geleerd dat dat niet altijd nodig blijkt, anderen korter bij mekaar willen brengen, het komt best uit hun eigen of hoeft eigenlijk niet. Maar ja, ‘loslaten’, je moet het maar kunnen niet ? Teveel loslaten zal ook wel niet de bedoeling zijn op alle momenten.”

 

"Denk niet dat je onbemind bent als kinderen niet reageren op dit of dat, ze kunnen er wat van. Eén keer per week stuur ik hen al eens iets dat hun interesseert of een vakantiefoto of zo, maar die mannen sturen zelden iets terug natuurlijk.

 

Wij zijn gewoon de ouwe zagen geworden, laat ons zeggen. Ik vind dat we nochtans  schitterend bezig geweest zijn en bezig zijn, wij vijf en de mensen rond ons, in onze verenigde opdracht, het doorleven van het leven dat we erfden en veel meer. Indien we tot der dood wél bij mekaar hadden moeten blijven, zal me dat nog wel een dag duidelijk worden zeker ? Dan zou ik dan toch nog gelijk hebben gehad, die keren dat ik je vroeg van niet te vertrekken, dat het op 'een ander' ook wel 'iets' zou zijn.  Waar ik wel bijna zeker van ben, is dat die die vaak zeggen dit of dat absoluut niet te zullen doen, er korter en korter bij  komen te staan. Maar dat is voor als je eventueel op dit schrijven terugpennen zou. 't Beste. Genegen groeten."

 

 

 

5.De weg van sneeuwwater naar klassiek muziek

 

Het moet nog kouder zijn geweest dan min tien, zoals nu daarbuiten, zo bedacht hij vóór het klieven van de houtblok en schreef hij neer, nadat de vlammen zich van zijn zorgvuldig opgebouwde recept voor een lekker vuurtje van de diverse soorten houtdikte, hadden meester gemaakt. Gedachten kwamen. De koude ‘toen’, die van in de tijd van de eerste menselijken, die om te drinken het sneeuwwater smolten waarschijnlijk.     Een hele afstand sinds toen was overbrugd, één geworden met zijn nu. Eén met de klassieke muziek en de er bij behorende beelden die door ergens iemand en de techniek van ergens iemand naar de satelliet werd gestuurd waarvan de straal, ondanks alle koude zijn schoteltje bereikte en via de ontvanger, draad en modem, de chalet met charme vulde en mede voor de concentratie zorgde waardoor de boodschap van deze zinnen via toetsen, laptop en meer; dan tot bij U geraakte en de lezer ook in deze eenheid opgenomen werd. De muziek was niet essentieel, het kon ook in stilte en of de bovenstaande woorden dan hetzelfde zouden zijn geweest, daar had je het raden naar. Wat hij wel wist dat het journaal of andere programma’s niet waren aangewezen om dergelijke intensiteit te bereiken. Woorden zouden dan toch alleen botsen met woorden die nog moest worden geboren. Terwijl daarbuiten de overige toneelstukjes van het totaalspektakel van het aardse leven gewoon doorgingen, was het wachten op de ingevingen die de verwekkers van de woorden waren in feite.

 

Met hem meegereisd, waren de beelden die hij van Germana zag. Indommelend, de pijn in haar bekken en benen had haar waarschijnlijk vermoeid. Haar en haar goed hart. Alle rimpels waren samengetrokken, waardoor het leek of ze alle momenten wel kon gaan stokken en stoppen met leven. Een schouwspel dat plots veel minder aannemelijk leek op momenten dat ze minder pijn had, vrolijker was  en weer meer guitig, spraakvaardiger en communicatiever ingesteld. In haar warme kamertje waar ze beurtelings door de kinderen werd verzorgd, zat ze als een heel oud prinsesje soms warm achter de kranten en TV.

 

Zelden klagend, altijd met haar eenvoudige waarheden die van ‘dit kan en dat kan niet door de beugel’. Schrijvers die het de hele tijd over ‘beffen’ op TV hadden, een woord waarvan ze naar alle waarschijnlijkheid maar kon vermoeden wat het inhield.

 

Mede daardoor vond ze zo een schrijver dan ook zeker ‘hektare’ lelijk, al kon ze er allemaal wel eens mee lachen en het relativeren. Mooie muziekprogramma’s en leuke quizen werden volgens haar altijd ontsierd met al die vuile praat over dingen die je wel best kan doen, maar waarmee je niet op TV moet uitpakken, dat doe je zelfs nog niet tegen je geburen. Via de boekjes wist ze welk van de bekende mensen homo waren, was dat een soort epidemie of zo ? In de oude tijd, waarvan ook telkens een nieuwer versie in de tegenwoordige tijd aanwezig was, bestond dat ook, maar je hoorde daar niet van en in de dorpen toen, ja, ‘scheiden’ was een zeldzaamheid, daar moest je niet mee afkomen, men leefde verbonden met de seizoenen en het veld mee en tegen de winter moest je klaar zijn met het zorgen dat je warm had, zonder dat daar aardolie of gas aan te pas kwam.

 

Over het leven filosoferen kon wel, maar in feite was de praktische kant daarvan helemaal uitbesteed aan de pastoors.   Ze was maar wat blij dat haar kinderen in meerderheid niet waren gescheiden en bij haar had dat ook een praktisch tintje, want scheiden, daar boete je op financieel vlak mee in en zij had er te veel moeten voor doen en voor over hebben om ‘er’ te geraken, zuinig geleefd en hard gewerkt met af en toe een pleziertje waar ze zich helemaal in vond. In de tijd was dat dan een busreis met de boerinnenbond en later met deze van de gepensioneerden. Ze kwam dan thuis met verhalen rond mensen en streken uit haar vaderland alsof ze op cruise geweest was en het ging gewoon over de plaatselijke mensen en uitzonderlijk al eens Lourdes of een dagje Parijs, maar die drukte was niet aan haar besteed.

 

Telkens haar kleinkinderen ‘vlogen’ vroeg ze zich ergens toch af waar dat dan wel goed voor kon zijn. Als ze de TV openzette, zag ze dat toch ook…en nog veel meer natuurlijk. Van bloot op TV was ze al niet meer ontstemd zoals vroeger haar inwonende schoonmoeder die al bij een bloot been met haar rechterhand traag op en af op de armleuning van de zetel klopte, glimlachend maar toch zogezegd afkeurend. Germana wenste haar kleindochters geen carrière in de muziek of filmwereld toe, want dat leidde onvermijdelijk tot van de ene vent naar de andere fladderen. Haar kleinzoons wenste ze een degelijke vrouw die van aanpakken en werken wist en heel goed in het huishouden natuurlijk, dé eigenschap bij uitstek. De schrijver kon daar natuurlijk allemaal voor een stuk inkomen, maar hij wist ondertussen al meer van vele van de ware drijfveren en wetmatigheden van het leven zoals dat nu zoals altijd door veranderende omstandigheden werd beleefd. Hij kon er inkomen dat ze zich soms pessimistisch uitliet over het op de wereld zetten van kinderen. Haar standpunten dan, waren meer een gevolg van de media die ze op zich liet afkomen en die de schrijver dan voor haar verduidelijkte en bijstuurde; dan haar persoonlijke visies op de relaties van jongeren, die ‘er’ veel te vroeg mee begonnen en veel te vroeg mee stopten en van de ene naar de andere gingen. Voor haar was het simpel, als je ergens niet van hebt geproefd, weet ge niet wat ge mist in feite en ’t is met iedereen wel iets. Ze denken allemaal na een tijd als het nieuwe er van af is, dat ze iets te kort komen in plaats van mekaar te respecteren en niet de duvel aan te doen !

 

Hij liet ze maar, nuanceerde voortdurend hier en daar en wist dat ze niet bij de diepte geraken kon die hij ervaren had, en waarvan het waarom er van hem ook niet duidelijk was op alle momenten. Grootouders, ouders, vaak gesloten boeken waarvan je veelal te weinig weet om te doorgronden waarom je van uit die invalshoeken, zelf op de wereld was gekomen. Je was een beetje van hen allemaal tegelijk ‘samengestelde’, met een eigen nieuwe ziel er bovenop. Of het zou moeten zijn dat Boedha met zijn achtvoudige pad (de juiste ingesteldheid, houding, handelingen, doen, woorden…) maar vooral met zijn reïncarnatiegedachte, gelijk zou hebben.      

 

De schrijver wist heel goed waarover dat pad ging, maar die klassieke reïncarnatieleer die zag hij wel zitten als alternatief voor de sterfelijkheid, maar dat leek hem te simpel om waar te zijn en de realiteit was volgens hem dan ook weer dat het verhaal van de voorouders, de onafgewerkte stukken ervan, tot op bepaalde momenten gewoon via de vertakkingen van de nakomelingen doorliep.        

 

Hij weigerde te aanvaarden dat de aarde gewoon een plaats om te komen lijden was en dat je daar met zoveel mogelijk totale onthouding van een aantal dingen,op een niet-doorleefde manier kon aan ontsnappen.  Het ervaren en leren zelf,het deel lijden ervan, hoorde bij het leven zelf, een strijd en genieten ook om aan de zinloosheid te ontsnappen. Net hetzelfde principe als dat van de fysica waarbij de benadering van ‘nul’, de ‘leegte’, niet wordt getolereerd, met mini en maxi ‘big bangs’ tot gevolg.  Prachtig achtvoudig pad natuurlijk, maar de praktijk liep dikwijls tussendoor op andere manieren voor de momenten van rust en innerlijk evenwicht hun intrede konden doen. En Germana ? Die begreep niks van al dat schrijven dat de schrijver nog nooit wat had opgebracht.  Een treffender botsing van de oude en de nieuwe wereld zou de schrijver vandaag niet meer tegenkomen waarschijnlijk. En zo bleven hem dagelijks de symboliek en de metaforen achtervolgen. Het schrijven, een middel om veel werelden in evenwicht te houden, de werkelijke en het gedeeltelijk verborgene achter de feiten,de oude,de nieuwe, die van mensen en hemzelf.

 

6

. Schrijvers in tijden zonder electriciteit

 

Het moet een hele speciale inspanning gevergd hebben voor al die schrijvers van de religieuze en andere teksten, geschreven voor de uitvinding van het elektrische licht. Of juist niet, misschien dat, indien ze in het donker wilden schrijven er juist meer ‘sfeer’ vrijkwam om bij het gene van je zelf of zo te raken dat bepaalde dimensies vertalen kan. Zoals nu in het donker en de witte koude die de schrijver omgaf. Toen hij buiten met zijn zaklamp ging kijken of de verre buren nog licht hadden, vlogen de al of niet slapende vogels op, verschrikt van de lamp in combinatie met de witte sneeuw vlogen er her en der tientallen in de richting van andere bomen wel zeker. Als er geen sneeuw lag, was dat hier en daar maar een dikke bosduif, die je dan alleen maar hoorde.       Het geluid daarvan, daar kon je ook van zeggen dat het om een bosduif of twee of drie ging. Ja, dat schrijven vroeger en nu, in licht of donker… . Maar we leven in het NU, nog meer dan toen hebben we dingen nodig om ons veilig te voelen. Mensen ook natuurlijk.

 

Zo heeft iedereen zijn reflexen als het om veiligheid gaat. Kinderen die niet in een gevoel van veiligheid en geborgenheid zijn opgegroeid hebben het soms hun verdere leven in bepaalde perioden knap lastig om hun evenwicht te blijven volgen. Het moet niet makkelijk zijn om juist daardoor het soort sterkte leren te verwerven waarmee je van veel leed blijft bespaard.

 

Jongen, meisje, vrouw, man…die dingen gelden voor beiden en de leeftijd waar je toe behoort geeft nog extra tinten aan die dingen in het samenspel van het leven.  Jongeren leren hoe met mekaar om te gaan, ouderen zijn er nog altijd mee bezig en leren zich ook aan te passen aan de beginnende slijtageslag, waardoor ze misschien wel op een andere manier naar de dingen gaan kijken als jongeren die nog met een bepaalde gehaastheid door het leven gaan, ook jagen soms. Ze zoeken nog meer de passie dan de vriend of vriendin, of het wezenlijke in de mens zelf. Al hebben ze veel voor op net die ouderen die hun levensverwondering al verloren zijn.

 

Het hangt ook allemaal een beetje van het karakter af. Zo was er vandaag een reportage over een buurt in een Nederlandse stad waarvan bepaalde wijkbewoners een origineel initiatief hadden genomen. Vermits ze de voorgevels van hun huizen maar monotoon vonden, was er een fotograaf die foto’s in de bos ging trekken en er posters van maakte die hij in samenwerking met andere beroepsmensen op de deuren aanbracht van wie maar wilde. Opzet was een soort verbinding te maken met de vaak paradijsachtige tuintjes die die mensen achter hun woning hadden en het straatbeeld om te toveren in een meer levendig iets. Er waren natuurlijk ook mensen die die voordeuren met bomen niet zagen zitten en die het maar een chaos vonden. De reporter die hen ging vragen wat ze er van vonden kreeg mensen voor zich waarvan je als je hun uitstraling zag, wist wat zij er gingen over zeggen. Soms zat er al eens een verrassend antwoord tussen : aanvankelijk was de vrouw des huizes er voorstander van en mijnheer tegen en nadat de duur omgetoverd werd vond mevrouw het dan weer niks en mijnheer vond het geweldig. Mensen, dezelfde en toch enorm verscheiden.

 

PS. NAAR BENEDEN BLIJVEN SCROLLEN NU,voor vervolg krijg ruimte niet weg voorlopig

 

 

 

·         13.Een onvergetelijke laatste adem.  Zie   http://blogkunstenaar.skynetblogs.be   en  http://dichterbijdeziel.skynetblogs en linken

·         12.duizenden jaren in verhaal van 5 minuten   zie http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

·         11.Leven is een eindeloze test. theatermonoloog   zie http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

·         10.Hier staan we dan. Kabarettekst ontstaan.   Zie http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

·         9a.De eigen-centjes-eerst-mentaliteit      en meer dan 500 andere artikelen, essays :  zie http://filosofischverzet.skynetblogs.be  EN http://bloggen.be/consciende2008 : (referendum voor alternatieve internationale programma en projektverkiezingen )

·         9.Na-oorlogse novellen + theatermonoloog Kiezen voor Mensela    zie http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

·         8. Oorlogsnovelle.   Zie http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

·         7.Die van de pomp,de baron en de beervaten  zie http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

           

 

A.Aannemer van haast onmogelijke werken

 

Op een bepaald punt van bewustzijn is er voor een schrijver maar één manier meer, tijdelijk of niet, om iets van het grotere geheel van het bestaan, in relatie tot het detail en de ziel der dingen en mensen en hun verbanden, over te brengen : de eigen innercommunicatie.

 

De eigen innercommunicatie wipt probleemloos van macro naar microtoestanden in flashes van een seconden van vroeger naar nu, inclusief projecties naar de toekomst toe, zonder dat je dat allemaal op papier met woorden kan uitleggen. Van abstract naar concreet en terug, levend of dood, geen probleem. Op vijf minuten schrijf je een heel innercommunicatieboek waar je al gauw maanden zou voor nodig hebben om het met pen of laptop te beschrijven en op de duur zou het zo ingewikkeld worden, dat geen mens er nog aan uit kon, maar alleen jij nog steeds.   De strijd van de onzin om niet ten onder te gaan, draait op termijn altijd uit in het voordeel van het zin hebben, al lijkt dat niet zo.  Kleiner of gelijk aan nul worden, kan nu eenmaal niet.  Logika wint het van argumenten die geen steek houden.

 

Je bent zelf een stuk oplossing voor de realiteit buiten je. Het komt er op aan je leren fijn af te stemmen op die mensen waar je de stukjes in vindt om je eigen vollediger te maken, dat je de situaties opzoekt waar jij nog ontbrekende ervaringen kunt opdoen. Als je er voor openstaat, komen ze soms zelfs op je af. 

 

Geest en materie, zijn ze niet één, met de zielen van mensen als afgesplitste individuele gevolgen  met  vertakkingen naar mekaar ? Wat moet een mens met zo'n academische uitspraak, hij die zich gewoon dagelijks probeert te oefenen in voelen en doen wat hij of zij ok vindt, moment per moment ?  Net zoals een hart automatisch klopt, kan je er heel goed in worden.  Om dichter bij het geestelijke te raken, moet je alle facetten van de ziel van het totale bestaan leren kennen. Door er over te schrijven en via reacties daaromtrent kom je zo stukje bij beetje verder bij het begrijpen van tot wat het menselijk  bewustzijn in staat is . De blog http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be en zijn linken, zijn er een goed voorbeeld van.

 

Het systeem achter gebeurtenissen ontrafelen...Marx, Darwin, Freud, Einstein, ze probeerden het allemaal en toch ontbreekt er nog veel en waren een aantal dingen niet volledig en zullen dat ook nooit zijn, naarmate de grenzen van het aanvoelen en het denken zich via de eigen innercommunicatie steeds maar verleggen.

 

Om een totaalbeeld van de mens te verkrijgen is de het verband tussen de eerste straling, de eerste cel en het eerste bewuste woord belangrijk. Makkelijker gezegd  :je kan veel afleiden uit de eerste indrukken die je van iemand hebt en de laatste woorden van het laatste gesprek dat je aan het einde van een relatie met iemand had.

 

Waarover de aannemer van haast onmogelijke werken het nog ging hebben, hij zou moment per moment wel zien naar waar dat brein van hem hem leiden zou...of was hij het die leidde...wie was hij in feite ?  Zou hij beginnen met schrijven over die bijna-dood ervaring of eerder over de liefde. Welke zou dan zijn eerste zin zijn ? " In een relatie begint diegene die het meest confronterend bepaalde waarheden over zijn of haar leven te verwerken heeft, vaak het meest te verdringen en de ongemakken daarvan op de andere of anderen af te wentelen". Niet mis als doordenker.

 

Of zou hij niet eerst beginnen met uit te gaan van een deel van zijn stellingen over hoe de menselijke geest werkt ? Ach, hij zou er eens een nachtje over slapen, zoals gewoonlijk werd de volgorde der dingen daarna evidenter. Iedere avond legde hij zich te rusten met één of andere begingedachte die zich dan ontspon, maar vaak kwam het hier op neer :

 

'de wereld, inderdaad een schouwtoneel ter observering, waarvan de meeste spelers  niet de betekenis kennen van het stuk waar dat ze in spelen, noch de teksten op voorhand krijgen.'

 

Een emotioneel gevaarlijke wereld voor goedhartige mensen die de medemens vanuit een te hevig optimisme tegemoet treden.  Een wereld waar men massa's pillen produceert die je eigen lichaam ook produceren kan, maar dan zonder neveneffekten...en vaak alleen om kalmer door het leven te gaan en gelukkig te worden...terwijl je dat zelf ook kan als je niet door pijnen wordt geplaagd of één of ander virus hebt opgelopen natuurlijk, dan zal je ze wel echt nodig hebben.

 

Een wereld van drukdoenerij die wel even simpeler zou kunnen worden geregeld door het stellen van andere prioriteiten dan non stop stijgende groei en winsten. Een wereld met meer tijd voor de ziel en de cultuur, voor het doorgronden van wat we hier met zijn allen eigenlijk lopen te doen in relatie tot mekaar en het proces van leven en sterven. Weten waar je vandaan komt en wie je bent en worden wil en het waarom daar allemaal van. 

 

Het boeiend, niet spijtig vinden dat  eigenlijk niemand op voorhand aan het begin van je leven tegen je kan zeggen "die en die mensen ga je tegenkomen" en "je gaat dat en dat moeten ervaren en dat moet daarom en daarom zijn en daarom niet" of ook nog "die en die personen zullen je helpen en dat ga jij voor die en die doen".

 

Co Bk

zie ook teksten :

 .Er was dus toch leven na de dood

 

.Het geheim van de piramide van de geest

 

.Het houten ruimteschip

 

.Dichter bij de ziel met het observeren van rust en in-en uitwerking

 

Hagelandland en de rest van de wereld.

HAGELANDLAND en de rest van de wereld

            Het Hageland, een geostreek van de regio Vlaanderen, die samen met nog twee andere regio's de staat België vormt.  Een viertal steden en een negentiental grote landelijke gemeente vallen onder de Hagelandse noemer. Vanuit het oosten doorbeukt autobaanbeton de aarde en de welvende borsten van het landschapslichaam.  Een enorm metaalmonster van lawaai, verkracht er iedere ochtend het gloren van weleer in de richting van Brussel, hoofdstad der werkzuchtige Belgen.  .

            Het landschapslichaam koestert een helerlei reeks inplantingen van gegroepeerde huizen in allerlei stijlen.  Bouwsels, gemaakt door wekershanden, gezellig tegen mekaar leunend of kreunend in sommige stadsdelen.  Boerderijen en met groen omgeven woningen in het open landschap.  Gehuurd of op twintig jaar en meer afbetaald aan een dikverdienende bank, hij woont er vanuit de lucht bekeken, veelal naar wens, de Hagelandmens.  Vanuit de lucht bekeken hoor je wel zijn woorden niet en zie je niet wat het licht achter zijn ogen betekent.

            Hagelanders spreken in ieder dorp een eigen variatie op één  van hun vier grote dialekten, al namen vooral de jongere generaties de uniforme Nederlandse taal op een paar decennia over.  De Vlamingen voegden er een zuidelijke warmte aan toe.

Sinds bijna altijd al was deze streek het slagveld waar de grote naties van Europa hun bezettingsdriften hadden gekoeld.  Misschien was Brussel nu als hoofdstad van de Eurolanders wel een soort morele troostprijs daarvoor.  De Eurolanders vochten militair niet meer tegen mekaar, hun politieke leiders hadden de naoorlogse , potentiëel revolutionaire gevaren wel begrepen.  Daarom hadden ze hun werkvolkeren met allerlei sociale zekerheden hun eigen maatschappijomvorming doen vergeten

De leiders van het bovenste deel van het noordelijke Amerikakontinent, de 'USers' daarentegen, ontpopten zich in de twee eerste jaren van het derde milenium, nog altijd als de grootste militaire strategen.  Hoe weinig belang ze aan inhoudelijke verkiezingen hechten bleek nog laconiek toen bleek dat ze bij de presidentsverkiezingen nog altijd met ponskaarten werkten.  Alhoewel de leidende klassen der Eurolanders hun eigen imperialistische agenda hadden; hield het oude continent zijn nazaten in de 'US-wereld' nog even tegen om weer direkt bloederig de Irakezen gaan te bestoken.  Het begin van het derde milenium werd zichtbaar niet waar de gewone mens op gehoopt had. 

            De Latino's van het zuidelijke Amerika-continent bleven voordat ze de linkerkant van het Venuzuela van Chavez uitgingen,met grootkapitaalsteun vervolgd en vermoord of onderdrukt worden. De Afroos van het kontinent waar de mensheid zijn wortels heeft, worden geteisterd door de lakeien van hun voornamelijk Westerse en Arabische grotegeldleermeesters, die mekaar en de inwoners veel militaire en andere rottigheid aandoen.  Zullen de winsten en infrastructuurwerken uit China soelaas brengen ?Al een halve eeuw en langer beloofde het rijkere deel van de wereld hulp...die alleen kwam als die uitbuiting en afhankelijkheid verzekerd bleef. De leidende klassen van de Arabieren probeerden via het demagogisch gebruik van de religie ook zijn armen om de tuin te leiden, net zoals dat in de oude Westerse wereld eeuwenlang het geval was geweest.  De Chinezen deden het met water in hun would-be  rode wijn te doen materiëel beter dan de Indiërs wier leiders nog aan een aantal oude kwalen leden : kastevorming en nationale en religieuze tegenstellingen. Ook dat zal veranderen als de recessie geen roet in ’t eten gooit.

            De enige echte 'pseudonatie' , de 'Verenigde Naties', is daarom nog teveel een speelbal van al die gewichtige Staten en blokken die met alle middellen om de verovering van zoveel mogelijk vrije markt vochten.

Totnutoe werd het wereldbeeld van de mens beheerst door zijn methode om economisch te overleven.  De mens, ook de Hagelandmens, diende zich te onderwerpen aan het slaaf, lijfeigene of boer zijn, aan het gezag van de adel en hun staat.  De onafhankelijke boeren vervoegden meer en meer het leger loonslaven van banken, fabrieken en handelsmastodonten.   Zelfs een deel van de hele grote zelfstandige boeren zijn in feite echt loonslaven van de banken geworden.

            De filosofie moest wachten op de ontwikkeling van de wetenschappen alvorens zij de religie een gepast antwoord op een deel van de levensvragen bieden kon.  Ondanks de door vrijzinnigen en religieuzen algemeen aanvaarde morele spelregel dat men zijn naaste niet mag schaden; bleef een belangrijk deel van de zin van het leven, namelijk datgene met betrekking tot de dood en het eeuwig leven, voor politieke verdeeldheid onder de werkende bevolking zorgen.  Het aantal priesters kan je in ’t Hageland op 1 hand tellen.

Afgezien van wat psychologische spekulaties en onbewijsbare hypothesen blijft het ervaren van de uiteindelijke zin van het 'eeuwigheidsvraagstuk' gelukkig een persoonlijk te beleven levensbeschouwelijke opdracht, een soms pijnlijke zoektocht waarvan men de betekenis ervan slechts soms op heldere, vaak niet beschrijfbare manier 'innerlijk' ervaren kan.  Iemand die ook daar zijn hele leven lang via het dagelijkse leven en het woord en de pen mee bezig was, schreef er dus vanuit het vandaag mistig koude Belgische Hageland over. 

co-bk

onverschillig evenwicht

Droomloos kijk ik even voor me uit, van uit een onverschillig evenwicht.

Betrachtend dat het positieve het negatieve wel in balans zal houden.

Het uiteindelijk overwoekeren zal.

Als een slingerplant of een kruipplant met prachtige, veelkleurige bloemen, waaraan alle carnivoren zich na het drinken van hun bronnen aan verzadigen.

Als een boom die naar boven groeit met wortels die het levenssap zuiveren.

Als struiken die ruiken naar geheimen en vragen die hun zaden werpen en het licht dat de kiemende antwoorden onder zijn hoede heeft.

In mijn onverschillig evenwicht als een meetkundig labyrinth van wiskundige zekerheid, vertrouw ik op alle mogelijke vormen van intens geloof in de mens en de mensheid.

Als in een gekleurde schelp die langzaam de tijd tot ringen schilderde.

Als in de trage beweging van het weekdier, op zijn hoede voor ongepaste euforie en het wegzakken in nog maar het geringste spoor van te zware emotie

Als in observatie van de sporen van het komen en gaan van generaties, deinend op eb en vloed van rust en onrust.                                                                                   co -bk

 

Welk verhaal blijft er te vertellen ?

 

 

 

Dagelijks paseren er tientallen in mijn geest.

 

Net niet halen ze dit forum.

 

De nachten brengen hun eigen surrealisme.

 

Met of zonder boodschap.

 

Het kaderen van mensen in bredere verhalen.

 

Soms nauwelijks nog te achterhalen.

 

Onbegonnen werk om in een roman te gieten.

 

Alleen genieten van het dagelijks ontdekte.

 

Van de vormen die het in je kreeg.

 

De energieën die je roerde, duidde.

 

Met geest, niet met inkt omschreef.

 

De woorden, als geluidsgolven doorgegeven.

 

De rol van jezelf in het leven van de anderen.

 

Af en toe wat van betekenis kunnen veranderen.

 

Alleen dat wat dat ooit vast en zeker doen zou.

 

Dat allemaal, is al verhaal genoeg bij wijlen.

 

co-bk

 de watertoren en het drinken

 

In de eerste februari lentezon, staat hij in al zijn witte pracht de voorbijzwevende wolken gedeeltelijk aan het oog te onttrekken. Majestueus als hij is, geboren op de tekentafel en in de geest van een ontwerper met een stijl die wil bewijzen dat zo’n gewicht ook op een  aantal zuilen kan staan.

 

Enkele maanden vroeger, toen zijn voorganger de gewoon ronde, met rode bakstenen gemetste waterhouder, wolkenreiker, op een dag en binnen een paar dagen tegen de grond gekraand werd; vonden een deel onder ons dat nog sneu. Maar nu je de nieuwe daar zo alleen ziet domineren, ja, dat heeft toch wel wat minder druks. Het dorp is qua inwoners gegroeid en de grote hoge ronde buik van de waterdrager qua afmetingen evenzo.

 

We hoeven dus maar de kraan open te zetten en het vocht komt in bacterievrije vorm tot ons. Je kan het dus drinken, toch is het een gewoonte van de moderne mens die niet dicht bij één of andere bron woont, van flessen te gaan halen met water van verre oorden in. Soms zie je zelfs op het kleine scherm dat over de wereld vertelt, mensen in dorpen die hun water rechtstreeks met een zeil via de lucht indoen of voor de bevloeiing van hun akkers rekenen op de mist die een stuk van de dag in de bergen tegen die zeilen aanbotst en condenseert.

 

De drankwinkel ‘herbergt’ een arsenaal aan vochten die de meesten in vroegere generaties naast de deur hadden. Melk bijvoorbeeld van de één of twee koeien die men lopen had. Die kaas werd, op een hele primitieve  manuele manier. Men brouwde zijn alcohol zelf of er kwam op tijd iemand met paard en kar om het plaatselijke bier aan de talrijker cafés dan nu het geval is, te leveren. Particuliere afnemers waren in die tijd ook vaak zelf brouwers van fruitciders of wijnen. Net als de oude watertoren ondergingen veel van de dingen uit die tijd hetzelfde lot…plaats maken voor andere visies op het dagelijkse bestaan. Dus, nu kan je honderden soorten frisdranken en hun meer graden rijkere branchegenoten aankopen…in glas en recycleerbaar plastiek dat er vaak ergens in grachten aan herinnerd dat niet iedereen even gevoelig met het milieu omgaat. Nee, vroeger was niet alles beter, maar toch, veel stemt tot nadenken en nog meer tot filosoferen.

 

Naast de nood aan drinken heeft de mens ook behoefte aan contact en daarvoor heeft hij dan ondermeer het café als oord van buitenshuis uitwisseling en afwisseling uitgevonden.  Met of zonder tijdelijk dialoog bevorderende middelen. In vroeger tijden, toen het leven niet bestond uit het volgen van de belevenissen van Bekende Vlamingen en iedere straat in het dorp minstens drie cafés had en mensen minder geïsoleerd leefden; minder vervreemd ook van hun werk; kende iedereen op de eerste plaats zijn eigen omgeving en de buitenwereld… van de gazet, de radio of van horen zeggen.

 

Karel Kompel's revolutie, 'referendumroman'   herwerkt :

 

           

 

Eigentijdse vormen van Meningsuiting zoeken

 

In het dorp waar ik opgroeide, stonden twee soorten palen langs de openbare weg.  Zwarte, doordrenkte sparren voor de toen nog bovengrondse telefoonlijnen...beklommen door indrukwekkende mannen met ijzers en kettingen getooid. Betonnen palen met voetgaten voor elektriciens, droegen de stroom. 

 

 

 

Voor de zoveelste keer dwingt het nut van 't algemeen me tot schrijven.  Ergens op een kruispunt van m'n denklijnen ontstaat weer een symbolische vergelijking die ik niet verliezen wil.  Die palen hebben in feite de richting van mijn leven be-'paald'.  De telefoonpalen, omdat ik me vroeger in de telecomwereld opwierp als verdediger van de meest efficiënte aanpak van de telematica-uitdagingen.      Ook van algemeen belang, de elektriciteitspalen, handig voor het aanbrengen van de affiches toen ik nog samen met anderen als vakbondsmilitant iets wilde veranderen.  Al doende komt een mens ook op het sociale domein tot een reeks besluiten.  Ik heb mijn idealisme en gedrevenheid door tegenslagen en leerzame ervaringen en tegenkantingen in bruikbare denkmodellen en alternatieven vertaald.  Voortdoen zoals Atlas, die bijna onder het gewicht van de wereld bezweek, kon niet meer.  Je moet dat allemaal noodgedwongen van je afwerpen en zelf op je eigen manier aan de praktijk van het moderne leven deelnemen.  Over sociale problemen lezen , dingen inzien en begrijpen...op zich, was niet genoeg.  Trouwens, hoe meer je las, des te meer gespecialiseerder bronnen je nodig had...en die bronnen bleken het niet altijd eens te zijn.  Ik heb de groepen die deze bronnen vertegenwoordigen proberen doen inzien dat ze best aan een gemeenschappelijk alternatief zouden werken...en heb er op den duur zelf één ontworpen...en me daar bovenop in de filosofie verdiept, omdat die ook al aangegrepen wordt om de mensen 'op hun plaats' te houden. De tijd van twisten tussen atheïsten en anderen moet maar eens voorbij zijn.

 

Ook de psychologie heb  ik bestudeerd om er aan uit te kunnen waarom negatieve emoties de mens ook vaak verhinderden om zijn sociaal geweten te volgen.  Ik probeerde dat alles door schrijven te vertalen, welwetend dat in onze cultuur, diegenen die daar mee bezig zijn, vaak prekerig overkomen als hun analyses te ver gaan voor de modale mens.  Indien ik de bergen theorie die ik beklommen heb, moest willen overbrengen, dan had ik daar velerlei maanden voor nodig voordat ik aan de praktijk beginnen kunnen zou.  Indien ik de evolutie in denken en ageren in mezelf moest schetsen, zou ik een stuk van mijn leven moeten beschrijven...maar dat is misschien niet nodig.  U kent waarschijnlijk ook wel een paar mensen die zich in Uw bedrijf tegen tal van dingen verzetten, en die dat verzet proberen organiseren...en uitkomen op het feit dat diegene die het bedrijf bezit altijd het laatste woord heeft en daarbij nog vaak geholpen wordt door de top van partijen en bonden.  Jarenlang al, probeer ik mensen uit te leggen wat 'nationalisme', fascisme', 'burgerij', economische 'democratie',enz...is.  Het heeft jaren geduurd voor ik ten volle begreep dat toekomstgerichte veranderingen noodzakelijkerwijze niet alleen via de klassieke politieke denkbeelden en methoden kunnen tot stand komen...door in het klassieke en niet-klassieke politieke milieu te werken, kom je tot dergelijke besluiten die ik met tal van teksten aan mensen en groepen probeerde duidelijk te maken. "

 

            Er moet NU iets veranderen in onze betrokkenheid tot de vraagstukken die ons heden ten dage confronteren. Anders zullen we het blijven vanzelfsprekend vinden dat tegen 200?...  nog altijd miljarden in armoede zullen leven.  Waarom verliezen mensen hun vertrouwen in 'politiek' ?

 

Omdat alles van bovenaf op een mistverspreidende manier uitgelegd  en verzwegen wordt...voortdurend leert men ons dat bepaalde problemen onoverkomelijk zouden zijn...in plaats van de zaken op te lossen. 

 

Meer en meer produceren met minder mensen en steeds meer armoede...zal onvermijdelijk leiden naar het in vraag stellen van het systeem waarin wij draaien.      Er moet iets in de plaats komen.  We kunnen misschien een referendum per mail organiseren zoals het internet-Committee for New Simultaneous International Elections, Necessary to Create more  Equality voorstelt.

 

(conscience-link onderaan)

 

 Met het resultaat van deze stemming voor een wereldwijd eisenprogramma  zouden we onze regeerders kunnen confronteren en hen door middel van alle mogelijke geweldloze manieren dwingen van andere initiatieven te nemen .  De politiek en de bedrijfswereld 'herstructureren' ons al jaren, het wordt tijd dat wij de politiek helpen herstructureren.

 

Tele-voting op TV binnenkort voor ’t Eurovisiesongvestival in Moskou, misschien zou men er beter één organiseren over gelijke lonen in heel Europa, inbegrepen Rusland, dat zou pas baanbrekend zijn, want we krijgen zo stilaan de indruk dat alle nobele doelstellingen ook tegen 2015 niet met de klassieke middelen gaan gehaald worden.  Gisteren behield de linkse oppositie in het parlement in Nederland het vertrouwen in de regering (met de nodige meningsverschillen), alleen de rechtervleugel in dat parlement zegde het vertrouwen op (ps.die willen nog somberder crisismaatregelen).  Na de verkiezingen valt te bezien hoe het kiezerspubliek welke houdingen gaat belonen. Winst voor de ruziestokers met de islamitische Nederlanders en voor de Nederlandse Tatcher van Trots op Nederland ?

 

Andersglobalisten, grijp de kansen die de telematica jullie biedt.  Andere vormen van eigentijds meningsuiting : zie ook de twee onderste linken, je kan er niet via de klassieke kranten en journaals aangeraken aan die info.

 

Octo 27/3/09 en 80en90’er jaren enz

 

http://bloggen.be/conscience2008 

 

 

 

 

 

Mooie zinnen uit sommige van m’n kortverhalen of schetsen

 

Sociale Pareltjes

 

Uit ‘de familie Vandewerelt’ :"Terwijl het aantal gediplomeerde thuisblijvers toeneemt, zijn er nog altijd weinig symptomen van een daadwerkelijke lotsverbondenheid tussen de verschillende groepen werkvolk.  Velen aanvaarden de haast instinctmatig aangevoelde nepnoodzaak om het gesofistikeerde verdeel-en heersspel draaiende te houden.  Alsof het benadelen van anderen aan de eigen, vaak denkbeeldige voordelen ondergeschikt moest blijven".

 

            "Een tweehondertal werkloze bijen stonden in de rij voor het doplokaal.  Teneinde de toelating om geen honing mogen binnen te halen, te verkrijgen, diende een dienaar van de 'staatskoningin' een stempeltje in het honingloze raster te smeren.  Wat een verkwisting van talent ! ".

 

 

 

Uit  een science fiction story : "Wij hebben het vermoeden dat jullie, aardbewoners, jullie breinen niet voldoende benutten.  Jullie gaan geen kommunikatie met het collectieve onderbewustzijn aan.  Jullie leven in de schaduw van de eindigheid.  Alles waarvan jij denkt dat je het vergeten bent, zit nog ergens  opgeslagen.  Jullie doen weinig beroep op jullie collectieve geheugen, jullie geschiedenis.  Inzicht is onze grootste waarde.   Dat is niet altijd zo geweest, wij hebben hier ook enorm veel onrecht en dwaze toestanden doorleefd.  Wij hebben onze 'klassenstrijd'  reeds lang overwonnen. 

 

We wensen je een verhelderend verblijf op Krito toe."

 

            "Hij schreef eerder uit noodzaak om de rondom hem heersende afvlakking en berusting tegen te gaan."

 

            "De brave, overrechtvaardige grootvader beschouwde de catechismusvragen als filosofisch en moreel hoogtepunt aller tijden.  Toch wist hij dat er veel meer achter 't leven stak." 

 

            "Het werd ons sinds generaties lang, de eeuwen door, ingepompt dat we ons niet teveel, rechtstreeks met de eigen levenssituatie verbonden vragen mochten stellen.  'Naar boven staren' was de haast romantische, goddelijke boodschap". 

 

            "Finaal kom je tot het begrip dat je bepaalde wenselijke toestanden nooit zonder 'verlangen naar' én vaste afspraken én organisatie tot stand zult zien komen".

 

            "De waarheden die onder glitter, armoe en gedrag verborgen gaan.  Personen en instellingen die zich in een kunststoffen onfeilbaarheid wikkelen...de leugens die de voeling met het oorspronkelijke, op de natuur gerichte samenlevingsverband helpen verduisteren". 

 

            "Z'n  moeder.  Zeventien en aan 't eind van wereldoorlog twee, op 't platteland gewond door een granaatscherf die zich in haar zachte, bovenste dijvlees joeg.  Een bloedend verwond meisje in paniek.  Nooit opgenomen Viëtnamese beelden in Vlaanderen.           Of onemotioneel uitgedrukt : een gevolg van waanzinnige imperialistische belangenbotsingen, gedirigeerd door Staat en Kapitaal en al hun aanhangsels waar wij tot in het naiëve blijven in geloven omdat het geheel niet begrepen wordt of de alternatieven niet helder en praktisch genoeg zijn".

 

            "De tijd dat m'n overgrootvader z'n beesten met van bij de kloosters opgehaald, rijkelijk afval vetmestte.  De oude, lemen bakhoven, de centraal gelegen mestvaalt, de kleine pulpkuil, de grote aardappelkookpot, de hagelandse hagen, de kasseiwegen, de Brabantse trekpaarden...

 

binnen een tijdspanne van tien jaar...folklore.  Er schoten grotere en grotere vleesfabrieken uit de grond en dertig jaar later kon je het aantal boeren in het dorp op één hand tellen...terwijl de honger in de wereld groeide...werden diegene met welvaart in slaap gewiegd".

 

            "Zonder een gepaste, op het overkoepelende ingestelde mentaliteit, kan je niet tot een rechtvaardige en bekwame sociale organisatie komen.  Ook niet als je toegeeft op de theorieën die je uit de praktijk geput hebt.  Dan domineren de groepen die ten dienste van het grootkapitaal staan." 

 

            "Een afvlakkingsproces doorboorde het denken”.

 

            "Een paar generaties later,waren de nieuwe baronnen de machtige partijpotentaten.  Voor het bekomen van tijdelijke of vaste jobs of om uit het sociale doolhof wegwijs te geraken, werd een steeds groter deel van de maatschappij van hen afhankelijk.  De belangrijkste politieke daad die de nieuwe lijfeigenen stelden, was het kleurloos blijven.  Dit zolang mogelijk volhouden, had het voordeel dat je naargelang de politieke omstandigheden, op om het even welk politiek paard wedden kon. 

 

Nog anderen, de 'schatplichtigen' probeerden door allerlei leuke activiteiten te bewijzen dat de 'massapartijen' wel degelijk geen lege schelpen waren.  Weinig was veranderd.  Vroeger had je een paar belangrijke mensen of alleen de pastoor nodig  als je naar werk zocht.  Net zoals men vroeger de macht van een 'geestelijke' niet in vraag stelde, zo durfden de latere generaties dus ook nauwelijks aan de politieke macht van de op arrivisme berekende 'systeem intelectuelen' tornen.  Het breken met die manier van denken zou eerst  door een niet te stuiten ekonomische wereldkrisis in een stroomversnelling komen.  De zwarthemden van vroeger droegen ondertussen maatpakken en mobiliseerden antifascisten omdat de burgerlijke demokratie weer moest worden gered.  Weinigen zagen nog in waar het werkelijk om ging"... . Zij, waarvoor alle ellende in de wereld, geen reden was om hun onbezorgd bestaan door gewetensvragen te laten vertroebelen.  Zij die, dankzij de klassieke strukturen hun rol in het drama van de wereldgeschiedenis niet kenden.  Zij die vluchten en tot allerlei goden baden, doch niets ondernamen of niets ondernemen konden...stonden erbij en keken ernaar.

 

Als onze wereld vergaat omdat men 'vergat'...is er geen eeuwigheid meer weggelegd voor onze kinderen".

 

            "Vast stond, dat er op het initiatief tot beginnen spreken, precies een hypotheek rustte". 

 

            "Er waren er die alle dagen in dezelfde details verloren liepen.  Er  waren er die zochten. 

 

Er waren er die niet meer zochten".

 

"OK, alles draaide rond fuktioneel zijn.  Maar zich teveel afvragen waarom, voor wie en wat men eigenlijk funktioneel zat te zijn, was duidelijk geen gesprek meer waard". 

 

            "De ontmanteling van de politieke rookmachine". ... "Waarom zou hij ook niet gewoon meedoen met de strijd om het meeste plaats onder de zon"? ..."Door tegenstellingen aan de oppervlakte te krijgen kon je nog iets bijleren".

 

            "Een toekomst die onopvallend een onderdeel van het verleden en het heden leek te zijn".

 

            "Ongebreideld individualisme en onoordeelkundig oordelen, leken Alfred soms zo onlosmakelijk met mekaar verbonden, dat je die maskers niet kon afrukken zonder als een ambetanterik beschouwd te worden.  Ook dat moest hij leren verdragen, alhoewel hij van nature geen 'wringer' was".

 

           

 

Uit ‘Kiezen voor Mensela’ : "Als je op zoek gaat naar de werkelijkheid, tracht dan binnen de werkelijkheid te blijven.  'Inzicht verkrijgen in', is de belangrijkste voorwaarde om vanuit jezelf aan een samenleving op ontwikkelder nivo kunnen mee te werken.

 

Een samenleving die zich organisatorisch aanpast aan de noden van de gehele wereldbevolking".

 

            "Biologisch zijn wij hetgeen anderen ononderbroken lichamelijk doorgaven. Vermits de geest zich uit de materie ontwikkeld heeft en die materie ook geest is, zijn die anderen in een welbepaalde, stoffelijke betekenis...nooit gestorven.  We kunnen alleen maar vaststellen dat 'zijn' 'zijn' is. 

 

De geschiedens wordt bepaald door de omstandigheden waarin men leeft en de stimulansen van zij die erover nadenken. 

 

De groei van het individuele welzijn hangt af van de uitbreiding en de verfijning van het kollektieve".

 

            "Er was, er is, er zou genoeg kunnen zijn.  Ekonomisch sterken wilden, willen, zullen altijd meer willen.  Wie leidt de strijd om 't bezit van geld en werk,van voedsel en oorlogstuigen?  De zwaksten niet.  De bezittenden dringen zich nu nog op, de afhankelijken organiseren is moeilijker. 

 

Zelfs de minst beklagenswaardigen onder hen die het uiterlijk goed hebben, zijn slachtoffer van de strijd om de sterkste winstsystemen. 

 

Hebzucht en doodsbesef baarden al te lang doodslag binnen de eigen soort".

 

            "Noem mij hier terstond duizend redenen om in de medemens ontgoocheld te raken...als je ze vanuit ojektieve invalshoeken ontleedt en op positieve ontwikkellingen richt, blijf je niet mopperren.  We hebben erediensten en vedettencultussen tot in de poltiek toe.  Bijna geen politieke vergaderingen waar het voornaamste besproken en gestemd wordt.  Miljarden zijn tegen oorlogen en toch gaan ze door.  Welke partijtop vraagt zijn leden zich voor of tegen een oorlog uit te spreken ?" "Samengekomen, onmondig...hopend op het aards of hemels gouden kalf...zien we de ezel in onszelf niet"..."Het a-sociale werkt nefast.  De twijfel straft zichzelf totdat je alles hebt uitgezift en het voornaamste, de leiddraad overhoud".

 

"Het geloof in de macht van de rede, de rechtvaardigheid en de verantwoordelijkheid."..."Er is een behoefte en men produceert niet.  De grenzen van de adel waren te eng voor de burgerij.  De adel 'had to go'.  Het is tijd dat de burgerij ook ophoepelt indien ze de wereldproblemen alleen maar doet verergeren.  De mogelijkheden onder een systeem van en voor werkenden...zijn veel boeiender en veiliger".

 

 

 

Uit ‘Hoe tem je stieren ?’ "Niemand gaf leiding aan het feit dat mensen geen greep op hun leven hadden.  Hadden partijen en vakbonden een  passend strategisch antwoord, een wereldprojekt dat aan de kapaciteiten en zwakheden van tientallen faktoren beantwoordde" ?  "De koppeling van inzicht hebben in en uitzicht hebben op...noemt men een programma...onontbeerlijk gewoon".

 

            "Na je diploma moest je nog steeds examens met duizenden deelnemers doorlopen".

 

            "De herinnering aan de vlotte manier waarop ze in hun jeugd kontakt maakten,was in de hoofden van  volwassenen 'aangepast' uitgewist".

 

            "Ze hadden van marktmannen die Leuven en Diest te paard aandeden wel horen zeggen dat sommige socialisten daar tegen de oorlog waren...maar wat konden die mannen daar nu tegen beginnen ?  Op dienstweigering stond de dood met de kogel.  Het gros van de verkeerde voormannen der Duitse roden had de oorlogskredieten voor de eerste wereldoorlog goedgekeurd.  Als de werkenden de oorlog van de burgerij niet vechten willen heb je een veralgemeende machtsovername en fabrieksbezettingen nodig.  Als je patatten wil oogsten, moet je een patatteveld hebben.  Heel velden schoon patatten zou Schille, de voetloze soldaat daar onder water zien lopen tijdens de oorlog aan de Ijzervlakte.  Om te wenen...rotte patatten en kreveren van de honger. 

 

Hij bleef aan 't werk na de oorlog en versleet alle jaren een paar eiken invalidekrukken...terwijl hij als ouderling toezag hoe het Duits werkvolk zich in de jaren dertig en in de tweede wereldoorlog  weer beetnemen liet...".

 

            "Tussen de neonlichten zat Fatima en haar kleine, in doeken gewikkelde baby, zich aan te passen...zonder geld".

 

            "Als ge niet gaat ophouden met je tegen de sluiting van jullie callcenter te verzetten, zal ik je uit deze zaal en het vakbondsgebouw laten zetten." ?

 

 

 

Uit ‘inspiratiemap’.  'Een triestigaard uit de dertiger jaren, interpreteerde Nietzche op zijn manier tussen de loopgrachten van de eerst Wereldbrand.  Hij hield er iets aan over.  Het kereltje besloot dat alleen bepaalde bleken nog recht op ruimte hadden.  Je kan die ruimten op de soldatenkerkhoven gaan overturen.  Wij werden opgevoed in de overtuiging dat al die barbaarse offeranden (ter bestendiging van de macht van de burgerij) afgelopen gingen zijn.  Nog nooit heeft de wapenmarkt betere vooruitzichten gehad".

 

            "De angst voor stilte, spreken en doordenken, gevoed door de media-hoempapa in de landen van  welvarende en verpauperde 'demokraten'.  Grootgrondbezit, fabriekopkoperij, sluitingen, reorganisaties, direkteurs van bergen papier,poltieke lieden, bezit, desinformatie, desorganisatie, blijft norm.  Spekulatie enorm.  Strategische spelletjes om schijndemokratieën te instaleren.  Staten laten uiteenvallen.    Wanneer schrijven we zelf onze programma's voor uitroeiing van armoede, oorlog en onwetendheid ? ".

 

            "Er is niets meer dan er is, maar alles veranderd voortdurend van uiterlijk, zielen van rijpheid, de maatschappij van toestanden, het kind in grootvader, grootvader in... .  Help, ik ben een dichter...ik sta dichter".

 

             "Zolang de natuur verder leeft, eeuwig dus, zullen wij er ook zijn...onder dezelfde en andere vormen ". 

 

            "Herinneringen moeten soms oud worden voor je ze nuchter beschrijven kan". "Alle mensen zijn buitenlanders". "Vroeger verklaarde de conservatieven onder de pastoors ook het waarom van alle sociale ellende, nu doet de klassieke rechtse politiek dat meer en maakt ze wijs dat ze tot 65 moeten werken en dat ze nooit concurrentiëel genoeg zijn".

 

            "Zogezegd religieuze of aan eicellen en sperma verbonden partijen gaan schijngevechten aan met  liberale of sociaal-demokratische partijen, teneinde complete verwarring achter te laten.  Kunnen wij echt geen objektiever samenlevingsvormen organiseren ?  De oude politiek vermomt zich als 'nationale belangen', terwijl het begrip 'natie' meer en meer oorlogen baart".

 

            "Vroeger hadden ze weinig en werkten hard.  Nu hebben ze veel en werken nog altijd hard".

 

"Een stenen beeld van een aap met de arm ten hemel geheven, stond in een straat ergens tussen Israëlische en Palestijnse barricaden.  Een veelzeggend beeld voor heel de mensheid.  Ontelbare werklozen, al of niet opgehitst door zogezegde 'godsdienstige' groeperingen blijven de uitleg over 'een eigen staat' slikken; net zoals aan de overzijde de haat met iedere dode of gekwetste groeit; groeit hun afglijden in waanoplossingen.

 

De symboliek van de aap, verklaart alles.  Nog steeds is de mens grotendeels gebonden aan machtsystemen die miljarden dollars verprutsen en begrijpt hij weinig van z'n geschiedenis of filosofische rijkdom allerhande.  Sinds Vietnam en vroeger staan wij al die vormen van waanzin toe en verzetten ons niet tegen een nog alle dagen absurder  hoeveelheid op onze beeldschermen vergoten bloed. Het geld blijft de wereld op een strakkere manier dan ooit regeren.  We hebben in meerderheid onze ziel aan het geld verkocht...want we werken ons te pletter en aanvaarden de dictatuur van de spekulatie die de produktie beheerst.  Hebben wij nu echt dwang en geld en burgerlijke loonarbeid nodig om te werken ?

 

De schoondochter van God  Ontmoeting bij een kapelletje met plaats voor vier stoelen.Het regende een weinig en ik besloot ergens in Limburg een klein wandelingetje te maken.  Toen ik wou gaan schuilen in een kapel, was er een dame van in de vijftig bezig met stoelen en attributen van Maria van ik weet niet welke sector in de zorgen om het dagelijkse bestaan af te stoffen.  Haar natte vod gleed over de voor haar heilige attributen in de ruimte. Wederzijdse groet van mij naar haar, Weesgegroeten van haar naar mij waarschijnlijk.  “Een goed werk aan het doen” ? “Ja, we hebben ze tegenwoordig heel hard nodig mijnheer”.  Waarop ik :  “ach ja, je kan op allerlei manieren bidden mevrouw”.  Ik vertelde haar dat de wetenschap dicht bij het ontdekken van het oneindige van het leven stond, ook na de dood en dat we van straling en atomen voortkomen en er weer in uiteenvallen”.  “Ga jij nog naar de mis mijnheer” ?  “Ja, soms, zoals morgen naar de jaarmis voor mijn vader”, wat een wellicht ontoereikend antwoord was.  “Er komen hier meer mensen dan je zou denken om te bidden, …komt U ook om te bidden” ?  “Ik vraag gewoon om sterkte als dat echt nodig is, voor de rest probeer ik alleen heel goede gedachten te beleven en de juiste dingen te doen”.  “Ja, maar onze lieve vrouw hebben we echt wel nodig”.   Dat ze nu dat tegen mij moest zeggen, ik zat al lang zonder.  “Als je alleen wil zijn om te bidden, ik heb bijna gedaan met kuisen en dan bid ik nog vijf minuutje voor ik vertrek”.  “Doe als of je thuis en alleen bent mevrouw”, misschien kunnen we samen zonder woorden bidden”, wat ze naar zeggen ook soms deed.  Ik stelde haar voor van voor de slachtoffers van de aardbeving in Japan te bidden. “Ja, verschrikkelijk wat die mensen overkomt”.  Het was niet de moment om te vragen naar of God dat dan niet kunnen voorkomen had, zijn schoondochter  misschien.   Samen  zaten we in stilte een tijdje te bidden dus.  Geen verschuiving van continentale platen, maar toch een beetje energie van het ene naar  het andere continent, zaten we daar te sturen.  Ze stond op en nam haar fiets, fiedewiddewiets en we namen afscheid.  Op internet zaten zij en haar man niet, vernam ik nadat ik haar had verteld van een uitgebreide lijst met originele kapelletjes in België. Nog even blijven zitten toen ze weg was. De nationale euromunt in een gleuf, begeleidde al het goeds dat ik iedereen wenste.  De metalen klank stierf in een honderdste seconde uit en ik verder. Mensen geloven op talrijke manieren, in dit geval volgens een traditie overgeleverd van uit het midden oosten en in tal van interpretaties gegoten.

 

 

 

Die oud collega’s toch, ze bestaan nog steeds

 

Gelijktijdig met mij, arriveerde op de parking mevrouw Sindsdien, die nog altijd last had van haar haperende voet. Ik dacht dat ze Vrijheid noemde, maar die had ze wel nog steeds, maar ze had ze nog niet gevonden eigenlijk; al leek ze heel tevreden met haar wereld en het nog altijd streng gecontroleerde, jaar na jaar opgedreven werkritme op het callcenter. Zo kwam ze toch onder mensen en bewees ze iets aan te kunnen.  We vonden het niet vervelend mekaars naam niet meer te weten…waar er 100 man volgens opgeklopte winstregels werken, ken je mekaar niet echt.  De Idealist kwam er bij, nog voor we de parking hadden verlaten, iemand met een eerlijke en gemeende vorm van zijn.  Als die man met iemand sprak, zag je echt hoe goed gemeend hij met mensen omging.  Een binnencircuit voor racewagentjes vormde het decor voor de afgesproken reünie van nog steeds in het callcenter werkende mensen en ‘die van vroeger’, aangevuld met wat familie in sommige gevallen.   De trap op naar waar de bestelde deegwaren zouden worden gegeten; na de ritten waar van een deel van ons zou aan deelnemen.  Eén van de twee initiatiefnemers was er al, Adonis, iemand die nooit zorgen leek te hebben, gewoon bestond en deed…heb nooit geweten of hij al of niet gehuwd of zo was.  Er zijn toch altijd mensen die de kar trekken als er iets georganiseerd moet worden.  Later op de avond had hij zelfs een gedicht, als verslag van de vorige reünie klaar.  Hij bleef me verbazen, niet zo zeer omdat hij een getalenteerd racer bleek; maar omwille van het feit dat hij veel socialer was dan de ietwat afstandelijke van vroeger.  Ook in een systeem met ploegen kan je mekaar niet goed leren kennen waarschijnlijk.  Ook de man met de mooiste glimlach van de afdeling was er al en een paar vrouwen waarvan ik het echt meende toen ik zei dat ze nog net dezelfde waren qua uiterlijk, al was er na enkele jaren van binnen wel het één en ander verschoven.  Laat ik ze de Zweedse en de Spaanse noemen, dan kan de lezer er zich al wat bij voorstellen.  Toen kwamen er nog twee vrouwen binnen, Brave en hele Brave, hadden me aangenaam verast door hun militante houding bij arbeidsconflicten.  Het waren mensen met geen vast statuut die toch solidair waren met de statutaire werknemers, al moesten ze heel de tijd noest werken om telkens maar een verlenging van hun werktijd te krijgen.  Statutaire werknemers konden ook al wel jaren vlugger ontslaan worden, maar dat lag toch anders.  De stroom van voornamelijk vriendelijke Limburgers, werd groter.  Moederhart één met man ‘laat maar waaien, ik ontsnap de dans wel’ en  zoon ‘onafhankelijke mening, dichterlijk ingesteld’, kwamen binnen.  Spontane mensen, vol positief ingestelde en energie.  Natuurlijk kon ik het niet laten de zoon wat te motiveren.  Nee, in een callcenter werken, dat wilde hij later niet, veel te ‘stressy’ voor hem…een eigen woord door hem uitgevonden, of ik die de jongerencultuur niet volledig kan bijbenen.  Het is allemaal zo trendy geworden de dag van vandaag, de jongen achter de toog bijvoorbeeld, vlot en snel in aangepast racepak.    Kwamen ook nog binnen, een andere familie, met een paar kinderen, het meisje dat goed voor haar kleine broertje zorgde en de heel vakbekwame Oosterse van Europa en haar militante man die zich ook zo maar niet door het moderne geld- verdien- systeem wou laten opslokken.  Hij had een geweldige anekdote over een kunstenaar militant van de bond , die wegens te kritisch op het matje geroepen was.  Eén van de bazen had de wegens bureaucratische en politieke omstandigheden, bijna levenslang vakbondshoofd  benoemde  nationale voorzitter gevraagd naar het gedrag van de overijverige militant, maar de voorzitter had geantwoord : “daar heb ik geen vat meer op, ‘dat’ is losgeschoten wild.  Voor de rest ging alles nog altijd zoals vroeger, sluiting van afdelingen volgden op verkoop van gebouwen en alles werd altijd zo lang mogelijk geheim gehouden en in beperkte kringen stiekem besproken.   De eerste koersen gingen van start.  Een drietal snelle jongens, volgens de op de muur geprojecteerde uitslagen, gingen enkele vrouwen waarvan je het niet zou verwachten voor af.   De Fruitteler in bijberoep, alhoewel al een jaar niet meer tot het leger van de loonslaven behorende, was er niet zo bij en trok nog af en toe aan zijn sigaartje.  Iedereen leek zo zijn eigen problemen te hebben, zo vernam ik naar mate de avond vorderde.  Maar het was hen niet aan te zien, het was echt een gezellige, stoom aflatende bende. Er werd nog gereisd, sommige kleine dingen wisten sommigen nog, omdat ze belangrijk waren voor dit en dat waarnaar je tot dan toe het raden naar had gehad.  Ook Veggie, één en al energie, was weer fris en monter en tot open uitwisseling bereid.  Weinigen die zeggen persoonlijk ongelukkig te zijn en altijd bezig, bekenden eigenlijk toch niet te oud willen te worden…wegens de toestand in de wereld zelfs niet aan kinderen begonnen te zijn.  Laten dat nu allemaal onderwerpen zijn waar voor ik hen meer in de diepte toe wilde interesseren.  Ah, ze doen het goed en wie bij wie zat, lichte een glimp van wie er op dezelfde, ja zelfs soms tegenstrijdige golflengten zat.

 

Wat doe de gij de hele dag tegenwoordig

 

Afhankelijk van het leven en het bewustzijn van de vraagsteller, kan het antwoord al een verschillen, ook  in verhouding tot de toegemeten antwoordtijd en wie er meeluistert.  Er was eens die man die zijn dagen als bruggepensioneerde openlijk beschreef, ik kende hem niet, maar herkende het leven van veel mensen in hem.  De voormiddag, klusten hij en zijn ega wat en na het eten op de middag, was er het journaal, ze luisterden en zagen hetgeen de grote media aan hen kwijt wilden, hadden uiteenlopende, geen overkoepelende meningen over van alles, maar waren niet actief betrokken bij de besluitvorming, als we de op traditionele manier gehouden verkiezingen even buiten beschouwing laten. Dan wandelen, een van de fijnste dingen die je kan doen als men zichzelf boven de drempel van seizoen weet te krijgen…en dan weer tv, ook internet soms, maar alleen de ludieke en niet de kunstzinnige of wereldbeschouwelijke dingen zo zeer.  Hoe leg je nu uit dat net dat twee belangrijke dingen zijn waar je jezelf mee bezig houdt.  Buiten het van uit klassieke manier bekeken, onbezoldigde schrijven waar  toe je oud en jong probeerde aanzetten en het lezen ook dus en de uitwisseling daar rond in de vorm van kunst of discussie en actie in de richting van meer bewustzijn.  Wat al een heel stuk tot gezondheid bijdraagt en dan hebben we het nog niet over het proberen begrijpen van het eigen innerlijke en de persoonlijke relaties die daar een gevolg van zijn.  Wie neemt er nog de tijd om zijn dromen te begrijpen en doorleven ’s morgens…past niet in de overproductie cultuur van goederen.  Ja, er zit ook kunst in het verfraaien en bouwen of verbouwen van de stoffelijke levensruimte, maar minder mensen zijn bezig met de eigenlijke levensruimten tussen mensen.  Voor velen is dit alles een te pijnlijk iets en dan krijg je te horen dat je te diep over de dingen nadenkt.   Daar kan al iets van aan zijn en misschien moet ik maar eens ‘gewoner’ gaan leven, maar wat ‘men’ dannin vele gevallen mist, kan je zo maar niet uitleggen aan leken daar in. We zij allen om welbepaalde redenen bij mekaar.  Of het nu is om aan te raden dat men beter wacht met het alleen aankopen van een huis tot men dat met twee samen kan doen of om te leren uit het ouder worden van mensen of kinderen duidelijk te maken dat er meer is in dit leven dan computerspelletjes, of om jongvolwassenen wat mee te geven over de gevolgen van generaties liefde en lijden…alles heeft zijn redenen. We ondersteunen mekaar.  Als beloning af en toe een positief bericht, ‘zeg die zat er onderdoor maar woont nu daar en…’ .

 

De legende van Roselinde

 

Belevenis.  Wachten en niet komen. Beloond worden, want daar is ze dan toch, zich niet bewust van het zomeruur, maar toch heel kort bij de natuur.             We rijden naar Heuvel, haar geboortedorp, naar een tante, vanwege vroeger.  De ontmoeting met de witloofstekers, de laatste echte van het dorp, geen watercultuur, maar nog verbonden met de grond.  De eerder zwijgzame hardwerkende  Brabander leeft zich uit in zijn arbeid vooral.  Binnen bij de oude maar nog krasse moeder en de niet meer goed horende vader, de nichten, ieder vertelt door zijn of haar uiterlijk en zijn en praten een levensverhaal.  De nichten lijken korter op de vaderlijke stam geënt.  Eerlijke mensen allemaal, goedmenend, dat zie en voel je zo.  Ook over- afscherming van de gevaarlijke dingen in ’t leven misschien, gevoelens bijvoorbeeld.           De engelachtige vrouw op de foto van 60 jaar geleden kijkt me aan terwijl ze nu , in ’t echt gemoedelijk bezorgd over de dingen meepraat, soms gevoelsmatige onderwerpen lanceert.   Over de dood van één van de eenzaten in de familie, hoe hij zijn eigen toch goed behielp en hoe de familie met kuisen hielp.  Over het heengaan van haar zus en diens man, uitgewisselde woorden en gevoelens die noodzakelijke tranen wellen deden in Roselindes ogen, voor het zachte en de lach weer op het podium van haar aura kwam.  In vele momenten zat meer inhoud en waarheid dan wie ook kon vermoeden, hoe bekend hij of zij ook bij deze mensen was.  Het Jupiler bierflesje dat uiteenspatte toen de stille oom wegging of begroet zou worden…of was het zijn neef ?  Op naar ‘het huis van de dode oom’.  Op zich al titel genoeg voor een roman.  Pracht van een boom in ouderdomsverval voor het huis met enig uitzicht op velden.  Zo leefde men vroeger, huis, waterput, paardenstal, kolenhok, werkateliertje, houtkot, pattatenkot en oudsoortige rust vanbinnen door het licht van  de motieven van het gekleurde glas en de prachtige oudbakken tegels.  De man werd heel oud en weigerde een operatie die zijn leven nog met een paar jaar had kunnen verlengen.  Buiten enkele percenten van het huis liet hij mooie herinneringen over de genoegens van het werk op het land aan Roselinde over.  Eén uitspraak die hij betreurde ook, iedereen in ’t dorp was niet beter af met die vliegtuigen boven hun hoofd, zelfs al vielen ze niet of lieten ze niks vallen.  Uitspraak uit eenzaamheid of uit inzicht in het waarom mensen hier levens met mekaar delen of moeten delen…wie zal het zeggen ?

 

Het dorp op de heuvel die er eigenlijk niet is, heeft iets speciaals. Het herbergt enkele hele oude huizen die je eerder aan het zuiden van Europa doen denken.  De zware stenen lijken wel een hele verre reis te hebben gemaakt om hier nu op dit moment van gisteren die indruk komen te wekken.  De zon scheen en mooie herinneringen kwamen boven.  Nee, de zandman rijdt niet op een moto en heeft geen lederen pak.  Verhalen over onder meer kinderloze mensen en dominostenen die vallen, of je de dingen nu al of niet op een rijtje hebt, ze vallen en overvallen mensen met vragen rond het waarom van het leven.      Elke zijstraatje heeft zijn eigen verhaaltjes en het leven blijft een mysterie van ontelbare waarheden en geheimen en gedeeltelijk onzichtbare informatie.  Niet te veel het hoofd over breken, verder leven, bezorgdheid om vroeger is nutteloos, want al het onopgeloste is in het heden aanwezig en tergt een mens wel op tijd. Dus nog even genieten van de dorpsbezoekers van vroeger, de Zjef gitaar en die van ’t Kliekske die de dochter van de Jean op een pint trakteerde…de klanken ook van achter de bos van een gekend zanger van liederen die de levenspijn bij velen smelten deed of zin in het leven gaf.   Nee, ze is niet het zwart schaap van de familie, men houdt van haar, het buitenbeentje ,dat wel…gewoon nog met herinneringen aan mooie stenen die ze tweeduizend kilometer verder weer opbouwen zou. Men houdt van haar omwille van de kleuren die ze aanheeft en die ze in hun iet wat minder kleurige wereld brengt.  Men heeft haar graag omdat ze durfde te leven volgens haar intuïtie, zelf was men veel voorzichtiger met van tijd tot tijd de wil en de zin tot verandering van huis en mensen en banen te volgen.  Het impliceert immers het risico van deksels op je neus te krijgen en niet meer durven lief te hebben, geen verzekerd inkomen meer te hebben, en veel gekwetste mensen tegen te komen…en op het einde niet meer durven te dromen.  Je kan haar veel aandoen, maar één ding niet, ze opsluiten…want dan gaat het kleine meisje in haar om de zandman roepen.  Ze houdt van eenzaamheid soms, het zijn met je eigen.  Soms zit de zandman in een pint, in woorden van een vriend, in delen met vriendinnen.   Ze zwerft tussen een netwerk van chalets en kamers, mensen uit het verleden duiken via via op, ze wil geven en houdt afstand, ze wil meer zen en zin en houdt zich daarom een beetje in, zoekt de ervaringen van velen in te passen in het verhaal waar ze zelf mee bezig is, opdrachten of toevallen of beiden,  of opdrachten en nooit toevallen, dat zijn vragen die in haar buurt soms spontaan tipjes van antwoorden als vonkjes doen ontstaan. Tot men niets meer wil weten omwille van ‘genoeg ervaren’ en ‘te dichtbij’ de ziel

 

 Klamp je niet vast aan je eigen onheil

 

onheil kan je overkomen in het geval van natuurrampen, maar je vastklampen aan diegenen die je onheil veroorzaken kan even rampzalig zijn, alhoewel de weg naar wijsheid soms daar langs geweest is

 

er zijn natuurlijk ook mensen die zich al of niet vastklampen en er toch op tal van manieren in slagen van  gelukkig en onafhankelijk te blijven, als dat ook al weer geen illusie is

 

bij dit inzicht houdt de behoefte op om nog verhalen te vertellen en inzichten over te brengen op ...en is men geneigd om , in het belang van gezondheid en zo, alleen nog van stilte en natuur te genieten, in het besef dat ieder zijn eigen leefwereld te doorgronden heeft, iets waarin de meesten, jammerlijk genoeg; maar soms ook gelukkig genoeg voor hen, niet zullen slagen

 

trots, achtenswaardigheid... men zou denken, ze slijten niet, maar ze kunnen ten prooi vallen aan het afbrokkelingsproces van de, niet altijd op 't eerste zicht, 'vergankelijkheid' die alles en vaak iedereen kenmerkt...het niet helder inzien, het verkeerd oordelen, de roddel, de negatieve emoties...ze maken slachtoffers, ook onder diegenen met de beste bedoelingen

 

wees daarom in de eerste plaats maar lief voor jezelf, boor de eigen sterkte aan en weet ze te behouden...pas dan kan je delen met de andere.

 

co-bk

 Over de maat. Overmaat

 Tot dat over de maat schaadt.

 De hoge heren aan de top cumuleren.

 Die beneden, wanneer gaan ze het leren.

 Andere keuzes te maken, zich engageren.

 De maat is iedereen een inkomen, werk...

 geen torenhoge verschillen, gewoon geluk ...

 maar wat lijkt er voor velen toe te nemen : ongeluk.

 Spiegelen ze hun behoeften aan al die reclame...

zo dat ze zich voor anderen schamen ?

 Zet het systeem van nooit genoeg profijt

 ...hen al veel te lang in 't krijt ?

 Alle woorden die met 'te-' beginnen zijn ...ik ken er 1

 ...waar je niet bang van hoeft te zijn : 'tevreden'

 te veel, te weinig, te hoog, te laag...

 meer woordjes dan dit hoeven niet vandaag.

 

co-bk

 De blogkunstenaar

 

VRAGEN EN ANTWOORDEN; zinnen,zingeving

 

Beste wensen en een zinnig 2010. Altijd bedankt voor een bezoekje en een vraag of een zin met inhoud. Indien ik niet thuis ben, laat gerust een bericht achter of surf naar de link en de zijlinken om inspiratie of opklaring op te doen.

 

In verband met één van mijn stellingen op, kwam er een reactie, de stelling is de volgende :

 

"is er een vorm van energie die onze reis tussen straling en cel niet heeft nodig gehad om ons bewustzijn te evenaren"? ("is there an energy that did not need that voyage between radiation and cel to reach the same consciousness as ours?"

 

de  reactie : "Ik leid af uit deze uitspraak dat energie = bewustzijn, ik vind dat energie = straling, dus vind ik logischerwijze dat bewustzijn = straling. We splitsen alles op en delen alles in, maar ons bewustzijn en lichaam zijn uiteindelijk dezelfde energie/straling in fijnere of grovere vorm.Wat denkt u ? Beste groeten nog."

 

Antwoord : "Ben altijd blij met één van die zeldzame reacties van mensen die hun aanvoelen met het grotere geheel der dingen niet kwijt zijn. Ik begrijp je redenering. Bewustzijn is inderdaad straling en straling is energie.

 

Het axioma van waaruit mijn eigen favoriete uitspraak vertrekt, is dat iets kleiner of gelijk aan nul niet kan bestaan, want dat ze de zinloosheid (iets zonder vorm, zonder inhoud benaderd) Dus daarom mijn uitspraak, datgene waarnaar zovelen zoeken en hetgeen ze 'god' noemen, is eigenlijk het tegendeel van wat nihilisten beweren : zinloosheid kan niet, je kan door het principe ' ZIN' zelf te verwerpen wel een pak absurde energie genereren en in stand en vermeerderen...maar die energie is uiteindelijk ook aan de wetten van 'zin', 'zijn' onderworpen en evolueert gedwongen naar zijn tegenpool of valt uiteen.

 

Zijn er nóg vragen ? U kan mij steeds meer antwoorden helpen vinden !

 

 nieuwe vraag : waarom heeft de gewone mens op politiek gebied zo weinig te zeggen ?

 

antwoord : ondermeer omdat hem nooit gevraagd wordt van zich uit te drukken over een algemeen programma dat aan de noden van de hele wereldbevolking ten goede komt, de moderne telematika maakt zulk een stemming daarover mogelijk, en ze zou politiek bindend moeten zijn...in een tweede 'verkiezingsronde' gevolgd door internationale verkiezingen per projektlijst om de vorming van een wereldregering mogelijk te maken

 

meer hierover op http://bloggen.be/conscience2008 

 

nieuwe vraag : waarom is er zoveel eenzaamheid midden alle drukte, de dag van vandaag ?

 

antwoord : vooral omdat er velen maar zo moeilijk los komen van een aantal negatieve emoties zowel als de media die te veel focussen op commercialiteit en sensatie, weinig met inhoud bezig zijn...

 

Geen Genetisch Gepruts !GGG

 

Stamcelonderzoek op basis van embryo’s mag weer in de VS…,Obama blijft een betere keuze dan een nieuwe, door vaak waanzinnig religieus rechts gesteunde republikein; maar is het wel zo aangewezen om mensen te proberen genezen op basis van  therapieën waarbij je  genetische intelligentie moet vernietigen of delen ervan in anderen moet overplanten ? Ruikt dit niet naar nieuwe winstgevende markten ?  Zou men de ziel der eigenheid der wezens niet laten rusten, zoals we dat ook met onze doden doen ?

 

Op gevaar af van voor een rechtse zak te worden versleten, durf ik in één adem ook gerust te stellen dat ik principiëel tegen vruchtafdrijving ben als daar geen medische redenen voor zijn…allerhande misvormingen , gevaar voor het leven van de moeder.  Diegenen die toch voor abortus kiezen, buiten voornoemde gevallen van misvorming of levensgevaar, desnoods verkrachting; moeten dat onder de huidige  wetgeving kunnen blijven doen; maar persoonlijk en filosofisch gezien ben ik tegen…hetgeen me hoegenaamd niet op één lijn zet met het door mij verafschuwde rechts extremisme.  Het is niet omdat zij tegen het koningshuis zijn dat ze mijn stem ooit zullen mogen hopen te hebben.  De tijd van het preken op de kansel en het in de ban slaan is gelukkig al op veel plaatsen verleden tijd.  Je gaan laten afslachten in een oorlog mag trouwens nog altijd volgens de conservatieve denktanken, waar ik ook al niet toe behoor. 

 

Wat in dit artikel op het eerste zicht lijkt als een etisch conservatief standpunt, zou in feite wel eens progressiever kunnen zijn dan die houding die we alleen op basis van de logica van de paniek, gemakzucht of schrik voor derden aannemen.  Allemaal menselijk begrijpelijke dingen, behalve de gemakzucht dan, en mij ga je niemand  dienaangaande  horen verwijten maken.  Dingen om de verkeerde redenen doen, wel die kunnen in een aantal situaties tussen mensen, een levensfase lang, of een leven lang tot veel verstoring van de innerlijke rust bijdragen.  Vraag me niet naar het waarom daarvan, dat heeft met té gevoelige aspekten uit het wezenlijke zijn en evolueren van mensen te maken. 

 

Met dit soort van etische zaken is het zo’n beetje als met het feminisme.  Zonder afbreuk te willen doen aan het feminisme moeten ook de grootste auteurs en pleitbezorgsters ervan,  na jaren strijd, ook toegeven dat het niet altijd een voordeel is dat opgroeiende kinderen zich te vaak aan de wisselende partners van hun ouders moeten aanpassen.  Je kan dit soort van ‘verkeersregels’ niet met ‘gebod’ of ‘verbod’ oplossen.  Als het uiteindelijke resultaat van complexe ‘zijns’ toestanden , ‘problemen’ ,zich via wederkerende confrontaties tussen mensen in evenwichtige positieve emoties en evoluties vertaalt; is er niks aan de hand, alhoewel er soms veel tussen mensen, al of niet klassieke familie, aan de hand lijkt.   

 

Wat heeft dit alles nog te maken met het uitgangspunt ‘geen genetisch geknoei GGG’, zal U zich afvragen ?   De kracht die in onze genetische intelligentie verborgen ligt,  zal er op termijn wel voor zorgen dat mensen door het leven  zelf ‘gezonder’ worden, het is een kracht die mensen verliefd en gelukkig kan laten worden, of om andere redenen ongelukkig maakt en andere, daarom niet mindere wegen naar bewustzijn laat volgen. 

 

Prutsen met genetische intelligentie is eens te meer een ‘’handelswaar’ maken van de mens…en als het dat niet zou zijn, wel filosofisch is het een onetisch iets…een diploma van bloedgever heb ik nog ergens liggen, maar van cellen die je met anderen deelt blijft men best af als daar geen goede medische redenen voor zijn.  Versta dit betoog niet mis en verdraai mijn woorden niet, ik ben in mijn leven ook met soms hele fijngevoelige gehandicapte mensen omgegaan, en vindt hen niet teveel in onze maatschappij. 

 

Daarenboven, zaken zoals euthanasie voor mensen met een niet meer te dragen lijden, dat zijn geen dingen die moeten verboden worden.  De ‘vrije keuze’ is een veel meer filosofische dan wel een louter juridische keuze.  Papier en wetten zijn verduldig.  Iedereen die je op straat tegenkomt, heeft dankzij de genetische intelligentie al minstens één bigbangcyclus en 15 miljard jaar evolutie achter de rug, niet zomaar iets dat je zonder gegronde renden afbreekt of verstoort.

 

Het kweken van genetisch gemanipuleerde gewassen heeft  zijn  nefaste nevenwerkingen (voedselveiligheid, vruchtbaarheid) reeds bewezen.  Het draait in deze reeds om zoveel miljarden dat de veel politiekers om te kopen bleken.  Zo ook met het clonen, ‘Dolly’ die dan toch niet zo gezond bleek.  Arme miljardairs die zich laten clonen, ze denken de eeuwigheid zo ook al te kunnen kopen.  Ze nemen niets mee dan hoogstens wat hun aan straling rest.  Al menen breinchirurgen van wel, de mens zal hier nooit alles achterhalen. Octo 10/03/09

 

 

10:25 Gepost door blogkunstenaar in schetsen schilderen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.