05-07-10

de Essentie van het dichten

de Essentie van dichten

M'n kat kijkt weer zo van 'ik weet het toch altijd beter'.

M'n hond komt weer kwispelend op me af, vanuit z'n zetel.

Zo mooi simpel soms.

Gedichten, gesprekken met velen, soms niet om te publiceren.                        

Zelfs niet om voor te dragen.

Gewoon wat geluk dat je met je mee mag dragen.

Onmogelijk daarna te willen uitleggen hoe dat eigenlijk kwam.

Hoe zinnen tot stand kwamen.

Na het ontwaken, de geest die een aantal beelden enzo... zomaar verbond...

in het warme ochtendbed begon te hersenspinnen.

Sta je dan niet op en laat je de inkt niet stromen;

verzwindt de muze weer, verblind door de problemen van de nieuwe dag.

Het leven, één lang gedicht, ononderbroken doorbreken

onderbroken door het gepeins van het dagelijkse leven.

Vol mensen en dingen die je dat 'meer dan er is'-gevoel aangeven.

Die sferen die zorgen voor de tonen, de letters, de woorden...

en dan het geestelijke klaarkomen...lijk stuifmeel in honingrasters.

Ik ben er zeker van...dat als we sterven...

we alle zulk een dingen van onszelve gaan erven.
Erven...nerven...tot in het oneindige door woorden en beelden vertakt.

octo

14:21 Gepost door blogkunstenaar in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dichten, essentie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.