27-02-10

de watertoren en het drinken

de watertoren en het drinken

In de eerste februari lentezon, staat hij in al zijn witte pracht de voorbijzwevende wolken gedeeltelijk aan het oog te onttrekken. Majestueus als hij is, geboren op de tekentafel en in de geest van een ontwerper met een stijl die wil bewijzen dat zo’n gewicht ook op een  aantal zuilen kan staan.

Enkele maanden vroeger, toen zijn voorganger de gewoon ronde, met rode bakstenen gemetste waterhouder, wolkenreiker, op een dag en binnen een paar dagen tegen de grond gekraand werd; vonden een deel onder ons dat nog sneu. Maar nu je de nieuwe daar zo alleen ziet domineren, ja, dat heeft toch wel wat minder druks. Het dorp is qua inwoners gegroeid en de grote hoge ronde buik van de waterdrager qua afmetingen evenzo.

We hoeven dus maar de kraan open te zetten en het vocht komt in bacterievrije vorm tot ons. Je kan het dus drinken, toch is het een gewoonte van de moderne mens die niet dicht bij één of andere bron woont, van flessen te gaan halen met water van verre oorden in. Soms zie je zelfs op het kleine scherm dat over de wereld vertelt, mensen in dorpen die hun water rechtstreeks met een zeil via de lucht indoen of voor de bevloeiing van hun akkers rekenen op de mist die een stuk van de dag in de bergen tegen die zeilen aanbotst en condenseert.

De drankwinkel ‘herbergt’ een arsenaal aan vochten die de meesten in vroegere generaties naast de deur hadden. Melk bijvoorbeeld van de één of twee koeien die men lopen had. Die kaas werd, op een hele primitieve  manuele manier. Men brouwde zijn alcohol zelf of er kwam op tijd iemand met paard en kar om het plaatselijke bier aan de talrijker cafés dan nu het geval is, te leveren. Particuliere afnemers waren in die tijd ook vaak zelf brouwers van fruitciders of wijnen. Net als de oude watertoren ondergingen veel van de dingen uit die tijd hetzelfde lot…plaats maken voor andere visies op het dagelijkse bestaan. Dus, nu kan je honderden soorten frisdranken en hun meer graden rijkere branchegenoten aankopen…in glas en recycleerbaar plastiek dat er vaak ergens in grachten aan herinnerd dat niet iedereen even gevoelig met het milieu omgaat. Nee, vroeger was niet alles beter, maar toch, veel stemt tot nadenken en nog meer tot filosoferen.

Naast de nood aan drinken heeft de mens ook behoefte aan contact en daarvoor heeft hij dan ondermeer het café als oord van buitenshuis uitwisseling en afwisseling uitgevonden.  Met of zonder tijdelijk dialoog bevorderende middelen. In vroeger tijden, toen het leven niet bestond uit het volgen van de belevenissen van Bekende Vlamingen en iedere straat in het dorp minstens drie cafés had en mensen minder geïsoleerd leefden; minder vervreemd ook van hun werk; kende iedereen op de eerste plaats zijn eigen omgeving en de buitenwereld… van de gazet, de radio of van horen zeggen. 

co-bk    

17:15 Gepost door blogkunstenaar in kortverhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: drinken, watertorens |  Facebook |

24-02-10

Welk verhaal blijft te vertellen ?

Dagelijks paseren er tientallen in mijn geest.

Net niet halen ze dit forum.

De nachten brengen hun eigen surrealisme.

Met of zonder boodschap.

Het kaderen van mensen in bredere verhalen.

Soms nauwelijks nog te achterhalen.

Onbegonnen werk om in een roman te gieten.

Alleen genieten van het dagelijks ontdekte.

Van de vormen die het in je kreeg.

De energieën die je roerde, duidde.

Met geest, niet met inkt omschreef.

De woorden, als geluidsgolven doorgegeven.

De rol van jezelf in het leven van de anderen.

Af en toe wat van betekenis kunnen veranderen.

Alleen dat wat dat ooit vast en zeker doen zou.

Dat allemaal, is al verhaal genoeg bij wijlen.

co-bk

17:02 Gepost door blogkunstenaar in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: innercommunicatie |  Facebook |

22-02-10

de duizendjarige eik

Duizelingwekkend veel momenten lang, vreet deze rust zich diep in de grond en schraagt zijn stam het open gewelf van
de zacht ruisende vertakkingen der wijsheid. De kracht van deze onopgemerkte explosie biedt een woonst aan zijn verscheiden bewoners. Een verpozing aan zijn bezoekers. Steek je hoofd eens in het door wegrotting geamputeerde stamstukje van de steeds kolossaal stille olifant. Het ruikt er naar een huis met oude, doorleefde meubelen, doorleefde levens.

Ik zocht naar woorden om realiteiten te duiden ,ik
vond ze. Ik balde ze samen op mijn blog, dit 'voedsel voor de Geest. Ik voorzag de toekomst van een alternatief. Ik schreef over de liefde, geschiedenis, filosofie.

Ik blijf met sommige verstarden aan versleten toestanden gebonden....tot hun ware sterkte uit hun oude harnassen breekt 'Wat betekent mijn aanwezigheid hier', is een vraag die je op alle gebieden moet blijven bezighouden.
Niet iedereen heeft evenveel bewustzijn. Niet iedereen heeft de tijd, de middellen en de gewoonte om zich 'beschouwend'
(filosofisch) met het totaalbestaan bezig te houden. Niet iedereen slaagt erin om zich blijvend over de totstandkoming
en het zijn en worden van het leven te verwonderen. Voor anderen blijft het bij onderzoeken en begrijpen en raakt men
niet aan het stadium van beleven en uitdragen toe. Waarom niet ? Omdat de vraag naar de zin van 't bestaan(gelukkig) geen marktwaarde heeft. Onze samenleving steekt geen tijd in zich afvragen wat nu wel de bedoeling van dit dagelijkse
samenleven is...er wordt ons alleen gevraagd van te funktioneren.

Mijn aanwezigheid hier, betekent voor mij, groeien naar meer en
meer bewustzijn van het feit dat men leeft om te ervaren wie en wat ons dagelijks wil verrijken.
Of dat nu mensen,beelden, dromen, woorden,kleuren, klanken gedachten of andere soorten materie en andere gewaarwordingen zijn ...we mogen ons niet laten vangen door al die strukturen en mensen die ons bewustzijn vernauwd houden willen. Bewustzijn is meer dan als mens en maatschappij weten waar je vandaan komt, waar je staat en waar je naar toe wil...eenmaal je
die kennis verworven hebt komt er meer ruimte voor het dialogeren met het bovenbewuste vrij.

co-bk

18:28 Gepost door blogkunstenaar in sfeer | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eik1000 |  Facebook |

19-02-10

Onverschillig Evenwicht

Droomloos kijk ik even voor me uit, van uit een onverschillig evenwicht.

Betrachtend dat het positieve het negatieve wel in balans zal houden.

Het uiteindelijk overwoekeren zal.

Als een slingerplant of een kruipplant met prachtige, veelkleurige bloemen, waaraan alle carnivoren zich na het drinken van hun bronnen aan verzadigen.

Als een boom die naar boven groeit met wortels die het levenssap zuiveren.

Als struiken die ruiken naar geheimen en vragen die hun zaden werpen en het licht dat de kiemende antwoorden onder zijn hoede heeft.

In mijn onverschillig evenwicht als een meetkundig labyrinth van wiskundige zekerheid, vertrouw ik op alle mogelijke vormen van intens geloof in de mens en de mensheid.

Als in een gekleurde schelp die langzaam de tijd tot ringen schilderde.

Als in de trage beweging van het weekdier, op zijn hoede voor ongepaste euforie en het wegzakken in nog maar het geringste spoor van te zware emotie

Als in observatie van de sporen van het komen en gaan van generaties, deinend op eb en vloed van rust en onrust.

co -bk

22:28 Gepost door blogkunstenaar in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: onverschillig evenwicht |  Facebook |

17-02-10

Hagelandland en de rest van de wereld.

HAGELANDLAND en de rest van de wereld

            Het Hageland, een geostreek van de regio Vlaanderen, die samen met nog twee andere regio's de staat België vormt.  Een viertal steden en een negentiental grote landelijke gemeente vallen onder de Hagelandse noemer. Vanuit het oosten doorbeukt autobaanbeton de aarde en de welvende borsten van het landschapslichaam.  Een enorm metaalmonster van lawaai, verkracht er iedere ochtend het gloren van weleer in de richting van Brussel, hoofdstad der werkzuchtige Belgen.  .

            Het landschapslichaam koestert een helerlei reeks inplantingen van gegroepeerde huizen in allerlei stijlen.  Bouwsels, gemaakt door wekershanden, gezellig tegen mekaar leunend of kreunend in sommige stadsdelen.  Boerderijen en met groen omgeven woningen in het open landschap.  Gehuurd of op twintig jaar en meer afbetaald aan een dikverdienende bank, hij woont er vanuit de lucht bekeken, veelal naar wens, de Hagelandmens.  Vanuit de lucht bekeken hoor je wel zijn woorden niet en zie je niet wat het licht achter zijn ogen betekent.

            Hagelanders spreken in ieder dorp een eigen variatie op één  van hun vier grote dialekten, al namen vooral de jongere generaties de uniforme Nederlandse taal op een paar decennia over.  De Vlamingen voegden er een zuidelijke warmte aan toe.

Sinds bijna altijd al was deze streek het slagveld waar de grote naties van Europa hun bezettingsdriften hadden gekoeld.  Misschien was Brussel nu als hoofdstad van de Eurolanders wel een soort morele troostprijs daarvoor.  De Eurolanders vochten militair niet meer tegen mekaar, hun politieke leiders hadden de naoorlogse , potentiëel revolutionaire gevaren wel begrepen.  Daarom hadden ze hun werkvolkeren met allerlei sociale zekerheden hun eigen maatschappijomvorming doen vergeten

De leiders van het bovenste deel van het noordelijke Amerikakontinent, de 'USers' daarentegen, ontpopten zich in de twee eerste jaren van het derde milenium, nog altijd als de grootste militaire strategen.  Hoe weinig belang ze aan inhoudelijke verkiezingen hechten bleek nog laconiek toen bleek dat ze bij de presidentsverkiezingen nog altijd met ponskaarten werkten.  Alhoewel de leidende klassen der Eurolanders hun eigen imperialistische agenda hadden; hield het oude continent zijn nazaten in de 'US-wereld' nog even tegen om weer direkt bloederig de Irakezen gaan te bestoken.  Het begin van het derde milenium werd zichtbaar niet waar de gewone mens op gehoopt had. 

            De Latino's van het zuidelijke Amerika-continent bleven voordat ze de linkerkant van het Venuzuela van Chavez uitgingen,met grootkapitaalsteun vervolgd en vermoord of onderdrukt worden. De Afroos van het kontinent waar de mensheid zijn wortels heeft, worden geteisterd door de lakeien van hun voornamelijk Westerse en Arabische grotegeldleermeesters, die mekaar en de inwoners veel militaire en andere rottigheid aandoen.  Zullen de winsten en infrastructuurwerken uit China soelaas brengen ?Al een halve eeuw en langer beloofde het rijkere deel van de wereld hulp...die alleen kwam als die uitbuiting en afhankelijkheid verzekerd bleef. De leidende klassen van de Arabieren probeerden via het demagogisch gebruik van de religie ook zijn armen om de tuin te leiden, net zoals dat in de oude Westerse wereld eeuwenlang het geval was geweest.  De Chinezen deden het met water in hun would-be  rode wijn te doen materiëel beter dan de Indiërs wier leiders nog aan een aantal oude kwalen leden : kastevorming en nationale en religieuze tegenstellingen. Ook dat zal veranderen als de recessie geen roet in ’t eten gooit.

            De enige echte 'pseudonatie' , de 'Verenigde Naties', is daarom nog teveel een speelbal van al die gewichtige Staten en blokken die met alle middellen om de verovering van zoveel mogelijk vrije markt vochten.

Totnutoe werd het wereldbeeld van de mens beheerst door zijn methode om economisch te overleven.  De mens, ook de Hagelandmens, diende zich te onderwerpen aan het slaaf, lijfeigene of boer zijn, aan het gezag van de adel en hun staat.  De onafhankelijke boeren vervoegden meer en meer het leger loonslaven van banken, fabrieken en handelsmastodonten.   Zelfs een deel van de hele grote zelfstandige boeren zijn in feite echt loonslaven van de banken geworden.

            De filosofie moest wachten op de ontwikkeling van de wetenschappen alvorens zij de religie een gepast antwoord op een deel van de levensvragen bieden kon.  Ondanks de door vrijzinnigen en religieuzen algemeen aanvaarde morele spelregel dat men zijn naaste niet mag schaden; bleef een belangrijk deel van de zin van het leven, namelijk datgene met betrekking tot de dood en het eeuwig leven, voor politieke verdeeldheid onder de werkende bevolking zorgen.  Het aantal priesters kan je in ’t Hageland op 1 hand tellen.

Afgezien van wat psychologische spekulaties en onbewijsbare hypothesen blijft het ervaren van de uiteindelijke zin van het 'eeuwigheidsvraagstuk' gelukkig een persoonlijk te beleven levensbeschouwelijke opdracht, een soms pijnlijke zoektocht waarvan men de betekenis ervan slechts soms op heldere, vaak niet beschrijfbare manier 'innerlijk' ervaren kan.  Iemand die ook daar zijn hele leven lang via het dagelijkse leven en het woord en de pen mee bezig was, schreef er dus vanuit het vandaag mistig koude Belgische Hageland over.  

co-bk

17:40 Gepost door blogkunstenaar in kortverhaal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sfeer, hageland, situering |  Facebook |

15-02-10

Lieven en werken. Leven en werken.2gedichten

twee gedichten te gast vandaag :

Zanguur of klaagmuur—intens gedicht

 Te zoet, te zuur.

Te veel, te weinig; suiker, maagzuur,zanguur,klaagmuur.

Niet  weerbaar, niet begripvol genoeg.                         

Te veel, te weinig ondergaan,onderdaan,on-gedaan.

Te weinig, te veel ongedaan gemaakt.  

Te hoog, te laag gemikt, doodgeknuffeld, verstikt. 

Te diep, niet diep genoeg gedraven, doorgedraven.

Te veel, te weing gezweefd, gestreefd.

Te veel, te weinig gebleven, te snel, te laat vertrokken.

Niet genoeg, te weinig,het juiste, het verkeerde verteld.

Te vlug, te laat,juiste, verkeerde conclusies getrokken.

Te veel, weinig, de juiste,de verkeerde derden betrokken

Niet genoeg, onvoldoende geschrokken, teruggetrokken,

Te vroeg, te laat, beter niet, beter wel teruggekeerd.

Te veel energie, te weinig en met tijd van 't zelfde.

Te veel euforie,beknelling, bevrijding, wijding,ontwijding

Te veel, te weinig gemeden, opgezocht,windstilte,tocht.

Te veel, te weinig positief, negatief, balans,kans.

Gesukkel, hoogten, laagten.

Perfekt voorspelbaar evenwicht ?

Of onvermijdelijke leerschool ?

(CO—korintiër-blog)

 

Schaf pensioenen af, werken tot in het graf

Er dwalen spoken door de wereld.

Voorstellen, wetten, plannen.

Werken tot net vóór de zerken.

Gelanceerd door hen met dikke appels voor de dorst.

Voor hen zal het wezen worst.

Ook de pharmawereld heeft dat graag.

Hoe vroeger kapotter, uitgeteld,

hoe meer 't geldgewin versneld.

Langer gezond, minder slikken,

valt er minder te pikken.

Spijtig voor banken hun prépensioengedoe.

Hoe langer we leven, hoe meer zij ons moe,zei ons moe.

Door eeuwen heen werden ons vele leugens verteld.

De laatste decenia is dat ritme enorm verteld.

In den beginne was 't simpel, slaven,erven of sterven.

Miljoenen hebben enorm veel moeten derven.

Toen er eindelijk voor een deel welvaart kwam,

leek het hek helemaal van de dam.

De achterblijvers door systemen tot sukkelaars verklaard

Fortuinen vergaard,vrede,ontwikkeling niet van die aard.

De nieuwe credo's : sneller, flexibeler, langer,winstvol...

dus geef maar steeds meer petrol !

Winstvol. Winstvoller. Winstvolst. Wat een lol !

oc

20:48 Gepost door blogkunstenaar in gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-02-10

Liefde, tegenovergestelde van lijden & wanhoop

Liefde, tegenovergestelde van lijden en wanhoop

Veel kunst komt voort uit liefde, maar ook uit lijden en al hun seizoenen.  Van seizoenen gesproken, je zal hun loop niet kunnen veranderen, dat is iets wat het heelal beslist.              Op plaatsen waar het alle dagen lekker weer is en veel licht, zijn er ook liefdesproblemen, en dan bedoelen we die in menselijke relaties.  Maar wat is dat toch met dat woord liefde ?       We kunnen een ontzaggelijke liefde hebben voor het leven, een voorwaarde voor het kunnen liefhebben van mensen.  En wat is dat dan ?  Het liefhebben van de natuur en zijn ontstaan en evolutie. Reeds op dat punt kan er een kink in de kabel komen.  Er kunnen natuurrampen tussenkomen die je aan het wederzijdse van de liefde voor de natuur doen twijfelen als je huis bijvoorbeeld door een rotsblok is vernietigd.  Zo werd lang geleden de angst geboren, denken we.  Bliksem, koude, hitte, misoogsten…het zat er allemaal voor iets tussen.                        Het bovenmenselijke in de mens, de bovenmenselijke liefde had als taak die angst te lijf te gaan.  Men probeerde de verstoorde verhouding met rituelen, godsdienst en later filosofie te herstellen…of werden deze niet gelijktijdig uit primitieve verwondering geboren, en is ‘godsdienst’ een filosofie met een korset van vroeger tijden ?  Wie deze dingen lief had, niet zozeer om het grote gelijk maar eerstens uit verwondering om het scala van meningen en om het proces, de evolutie ervan zelf, kwam niet verbitterd uit deze, vaak door de politiek misbruikte,beslechtte en besliste strijd. Het liefhebben van alles wat het leven langs het dagelijkse bestaan om, te bieden heeft, is een ander aspect van de liefde.  Te veel liefde, te veel eten, te veel drinken, te veel bier, te veel werken; uitdrukkingen met ‘te’ ervoor , zijn nooit wijze raadgevers, behalve ‘tevreden’ dan.

Maar dan, los van dat alles, als punt bij paal komt, als paaltje bij puntje komt en we het woord liefde gaan gebruiken als symbool om aan te geven wat we bedoelen met die aandacht van de ene ziel voor de andere…dan dreigt alles om velerlei redenen na de periodes van euforie ineens om velerlei redenen al eens ingewikkeld te worden en om te slagen in lijden en langs het lijmen om weer in liefde, dat valt ook nog wel voor. Waarom deze grillige curven vaak, zo grillig als bepaalde weermodellen ? Om de mens zelfvertrouwen bij te brengen, angsten af te leren en het belang van de liefde als buitenhouder van het lijden doen in te zien. Het belang van een dosis eigenliefde ook, die vaak bij te veel ‘liefdesbereidheid’ het aangaan van te moeilijke levensopdrachten voorkomt.  Is de liefde iets dat je kan bezitten, heb je het of heb je het niet en als je ze niet hebt, kan je ze dan ontdekken en vergroten en met al zijn gevolgen en verantwoordelijkheden  leren mee omgaan ?  Alhoewel ‘ze’ genoemd, is ze niet specifiek vrouwelijk.  Is ze ‘medelijden’ of zijn het andere dimensies dan negatieve emoties ? Is ze verlossing van negatieve emoties, die via positieve emoties ‘gevoelens’ werden en zo verder en zo verder. Of is de liefde niet eerder het passen van levensverhalen bij mekaar, als ware het aanvullingen die al generaties onafgewerkte dingen op mekaar aanvullen ?  In die zin heeft de liefde al veel minder met ‘schuld’ en ‘boete’ te maken.

Op dit punt in de redenering aangekomen, is het even de tijd om aan de titel van de redenering te herinneren.  Liefde is het tegenovergestelde van lijden en wanhoop.  Alleen met allerlei inzichten in je zelf en de wereld, met relativering  en humor, met blij zijn en gewone aandacht voor de medemens te hebben, zonder hem of haar te idealiseren, kan het lijden overwonnen worden.  Alleen met het hoe en waarom van relaties te begrijpen en doorgronden, hoe pijnlijk soms ook, alleen vooral met alleen de goede, aangename dingen ervan te koesteren, alleen met de anderen niks kwaads toe te wensen, alleen met vooral veel afstand te nemen en te kunnen loslaten…ruimt de wanhoop dan plaats voor vrede in het hart dat dan weer liefde geven en ontvangen kan, in plaats van bitter te blijven.  Dan komt er weer ruimte voor onbevreesdheid in plaats van angst, begrip in plaats van jaloezie, delen in plaats van egoïsme, nederigheid in plaats van ijdelheid.  Overdreven dominantie en lust krijgen dan weer meer leefbare proporties. Kennis en begrip worden dan weer belangrijker en veel meer de moeite waard dan afzien.  Theorie en praktijk, fysica en chemie, vinden mekaar weer terug. Iedereen loopt hier om welbepaalde redenen rond en daar moeten we zelf en samen zien achter te komen waarom dat is.  Niet altijd vanuit de stellingen onder de bovenste regel beschreven, gewoon vanuit aandacht van mens tot mens.  Waar is die andere mee bezig, wat vindt hij of zij belangrijk, jij niet of niet meer.  In hoeverre draag je iets bij in het leven van anderen of draag je misschien te veel mee van anderen ?  In hoeverre ben je niet té voorzichtig met anderen, te gul en zelfs dat nog onderschattend, te weinig je mening rond de essenties in hun bestaan of dat van anderen kwijt kunnend.  Daar heb je dus de ‘te’ weer, hersteller van het evenwicht  in jezelf.   Te veel of te weinig tussenkomen, helemaal niet tussenkomen…basiselementen van allerlei beslissingen die  de psychologische toestand van mensen mede helpen bepalen en waar ze de gevolgen van te dragen hebben.  Herstellen van de eigen draagkracht om al of niet verder te kunnen met anderen en om niet in een cirkel van steeds weerkerende stemmingswisselingen terecht te komen.              

co-bk

11:26 Gepost door blogkunstenaar in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, lijden, wanhoop, tegengestelde |  Facebook |

11-02-10

Generatievertelling in contexten.

Inplanting van patriotische gevoelens

Eerst de grote God de vader, dan de zoon en vervolgens de heilige geest. "Laat ons zeggen grootvader, zoon en kleinzoon", dacht de knaap in de godsdienstles. Bompa als diegene die in het slechtste geval het gevoel heeft van z'n strijd verloren te hebben nu de oorlogen na WOII bleven voortduren.  De zoon die maar nauwelijks de frustraties van z'n vader ontworstelt is.

De kleinzoon als de nieuwe hoop die eindelijk heel zijn voorgeschiedenis op een rijtje krijgt; conclusies trekt, en een ander, gelouterd vader en grootvader zijn kan.

De objectieve levensdraden. De strijd om 't bestaan. Grootvader, eind vorige eeuw geboren, teenager bij het uitbreken van de eerste wereldoorlog. De grote machthebbers slaagden erin van het werkvolk van voornamelijk Europese landen mekaar te doen afslachten en haten.

Wiens 'strijd' om het bestaan was dat eigenlijk ? Het was de strijd van diegenen wiens geld niet meer genoeg opbracht op de beurzen.

Hun vertegenwoordigers in eigenlijk hun Staat wilden van hun Staat de leidende ekonomische macht maken. Diegenen die melancholisch dachten dat ze hun leven voor hun vaderland gaven; stierven in feite voor de geldwaanzin van de Grootgeldheren.

Grootvaders vader werkte nog voor een grootgrondbezitter voordat hij op z'n eigen lapjes grond kon beginnen. Het was de tijd van de 5, de 10 en de 14 kinderen per gezin. De tijd ook dat de uitbuiting en de 'ontwikkeling' van de verre, meestal overzeese gebieden tot in de kleinste parochie 'gesteund' werd; zonder dat het merendeel van de boerkes wist welke industriele groepen ze eigenlijk steunden en in welke mate ze bezig waren met het leven van die andere, overzeese boerkes te ontwrichten.

Hoe zouden ze het ook geweten hebben, werken en voortdurend uitbreiden of verdwijnen en honger lijden , was hun deel. Om de geschiedenis te leren interpreteren was er geen tijd : de pastoors, de baronnen, de fabrieksbazen en al hun politiek personeel hadden toch het eerste en het laatste woord; en niet alleen omdat zij het waren die betaalden en betaald werden; maar ook omdat zij het nog altijd voor het zeggen hadden; zelfs na de invoering van het algemeen stemrecht :...de ultieme burgerlijk demokratische illusie van medezeggenschap over wie het uitbuitingsproces leiden mocht.

Vader kwam eraan...juist toen de jaren twintig al een beetje op gang gekomen waren. De Russische revolutie werd door 14 buitenlandse machten zwaar belegerd en de Duitse revolutie, mede als reaktie op de slachtpartij van de eerste wereldoorlog en allerlei onbering; was nog maar net bloedig neergeslagen of de burgerij tilde het fascisme langzaamaan in een positie vanwaaruit het de rol van de in krisisjaren opgebruikte burgerlijke demokratie kon gaan verdringen.

De ene illusie als oplossing voor de andere gebruiken, bleek de remedie om te voorkomen dat de werkers de macht zouden grijpen. De verpaupering deed weer haar werk, de arbeidersklasse, fysiek en organisatorisch verslagen , liet zich weer vangen en trok weer tegen de buurlanden ten strijde in plaats van de macht in eigen land te grijpen en de oude draken naar de 'vuilnisbak van de geschiedenis' te verwijzen. Deze keer wren het niet de opstandige arbeiders-soldaten die met hun revolutionaire dreiging het einde van de oorlog hadden ingeluid. Nee, het ene imperialistische beest had gewoon het andere verslagen; de oorlogsindustrie had haar centen binnen en er was alweer een plan klaar om geld te verdienen met de wederopbouw. De voornaamste hoofdoorlogsmisdadigers van 't ene beest werden bestraft of ingelijfd in de spionagediensten van het andere beest; en de plannen van sommige politieke strategen om als twee beesten tesamen door te stoten naar het oosten...VOORLOPIG OPGEBORGEN. De vader vond geen werk in het Waalse industriebekken en, nog maar net ontsnapt aan het lot van een kleine honderd door concentratiekampen gedode dorpsgenoten, diende hij zich dooe keihard werken een plaats in de fruitteelt en de handel te veroveren. Zijn plannen om in de Kongo te gaan werken had hij na de koloniale school in Brussel, definitief opgeborgen.

De kleinzoon kwam...midden jaren vijftig. Zijn moeder had na een granaatinslag een eigrote krater in haar bovendijvlees overgehouden...een paar centimeter naar links...en onze knaap was nooit geboren.

Een jong, zwaarbloedend meisje, nipt van een Vietnam - of Irakachtige of... oorlogsdood gered. The 'golden sixties' kwamen eraan. De bruto nationale produkten begonnen weer te stijgen, in 't Westen meer dan in een deel van het Oosten en in schril contrast met het zuiden. Niets zou de vooruitgang nog kunnen tegenhouden : overproduktie ? onverkoopbare stocks ? ...nooit van gehoord. Met zo min mogelijk mensen produceren werd de nieuwe geloofsbelijdenis. De overbuiting in de zogezegde exkolonies werd geperfektioneerd via colaborerende elites, en methoden die men in het Westen niet meer durft te gebruiken.

De kleinzoon had aanvankelijk nog niet door dat dit alles niet met wat gewoon 'broederlijk delen' op te lossen was. Politiek...wat was dat, niemand die een echte uitleg had; soms leek het op het verschil tussen een aantal kranten; soms bij de dorpsverkiezingen op het verschil tussen een aantal min of meer sympathieke figuren.

Ook de kleinzoon zou een gezin stichten en moest z'n boterham gaan verdienen. Hij had wel graag op 't land blijven werken, maar die kapitalen daarvoor nodig en die commerce daarrond waren er teveel aan.

Zwaar werk als sjouwer van fruitkisten lag hem, maar hij wou meer tijd om het leven te bestuderen...en niet alleen op de manier die de school hem had bijgebracht. Het leven zou hem alles leren wat hij nodig had.

co

14:02 Gepost door blogkunstenaar in geschiedenis | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-10

Reis naar de maan in 100 gedachten.

Reis naar de maan in 100 gedachten

…543210…moest ik dit zo nodig doen ? De raket komt los van de lanceerinstallatie. Misschien vaarwel aarde, voorgoed. De laatste trap is afgegooid, de zwaarte kracht al overwonnen. Binnen drie dagen zouden we met zijn twee op de maan moeten staan. Het raam dat op de aarde uitgeeft staat gelukkig niet open. Dag blauwe planeet met de bruine aarde en de witte wolken. Zo klein ondertussen. De vaak grauwe strijd daar beneden, gewoon om te overleven, terwijl dat geen probleem meer zou mogen zijn. Om de zin van ’t bestaan te beleven en te achterhalen, om dit alles te delen, zinvol te maken, daarom leven al die mensen daar beneden.  De maan komt dichter. The Eagle cirkelt wat rond de maanblok en wij, wij dalen weer met zijn twee naar weer een andere stoffige zee der stilte in dit kraterlandschap. Ik daal de trap af, weet niet zo direct een boodschap voor de mensheid te verzinnen.  “Hee, daar beneden, met een propere lei beginnen”, lijkt me niet zo’n goed idee.

Zeker niet in de oorlogsgebieden waar wraak misschien nog teveel harten nog verziekt.  Zeker niet in politieke middens op topniveau, want de spelletjes schaak om macht en grondstoffen en controle zijn stukken plezanter dan een spelconsole. Zeker niet voor stadsbewoners in metropolen, die maar met de wagen blijven ronddolen en stilstaan en dat met die prachtige metro’s in de pijpen van de kegelbal daar beneden. Ook niet voor de baas van Porsche die, (men ging daar in knippen,) er nog met 200 miljoen frankskens tussenuit mag glippen. Niet voor de werknemers van GM en Chrysler die meer van een nationalisering hadden verwacht, dan gewoon hun baan te verliezen. 

Nee, ik zet de stap en zeg…”hee, daar beneden, tijd om te kiezen voor de aarde als gemeenschappelijke woning”.  Mensela in ’t Latijn. Ooit nog een theatermonoloog met de titel ‘Kiezen voor Mensela’ geschreven.  Het podium in een veel te kleine zaal, beeldde alle continenten uit, gescheiden door blauwe verf. Op ieder continent een fruitbak, waarop het enige, altijd anders geklede personage de geschiedenis van de sociale strijd in bijvoorbeeld Europa, uit de doeken deed. Ook nog ergens op deze blog te vinden. Met genoeg middelen moet er nog wel een megavoorstelling met echt water en grote podiums van te maken zijn.  Maar hier, van op de maan, telt dat ‘mega’ niet meer als je de aarde zo schijnbaar ziet hangen, terwijl ze net als alles in beweging is; onze sterren en planeten, onze harten en ons trachten naar spontane, niet opgedrongen spiritualiteit.  Het is de boodschap die telt. Spijtig genoeg is ‘een boodschap brengen’ niet meer zo in…vooral entertainen telt, met genieten, als enige opdracht. Je moet eens even hier komen staan om te beseffen dat er inderdaad meer onder de zon is.  Al kan het beneden natuurlijk ook, vertrekkend van  momenten dat je tussen de razernij of de knopen door naar wat stilte verlangt.  Wie een rustig plekje weet, koester het met anderen.

Dit maanlandschap is één gigantische zee van stilte, toch zou ik er niet willen wonen, ik ga hier wat rondhuppelen en stenen rapen en dan maar rap proberen terugkomen.  Dan kan ik mijn jongste tip van een lezer, een zorgzaam ecologisch aardbewoner, op mijn blog zetten : hoe zelf je electriek te maken.

co bk

01:22 Gepost door blogkunstenaar in sfeer | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maan, gedachten, reis, 100 |  Facebook |

06-02-10

C. Raadsel van de pyramide van de ziel.

Raadsel van de pyramide van de ziel

Waarmee ik niet de Egyptische farao's hun graf dat via een schacht op een sterrenbeeld gericht stond bedoel.

Alhoewel interressant dat ze zich voorstelden dat één man via het licht door de schacht de 'wedergeboorte' van een heel pak mensen zou mogelijk maken.

Een pyramide bestaat uit een aantal driehoeken. Menselijke relaties ook. Of je nu klasiek 'trouw' ben in een echteljke relatie of niet. Er bestaat allereerst de relatie met jezelf. Dan die met die of die persoon, de duo-relatie. Dan die duo-relatie in funktie van iemand anders. 

Elk van 's mensenrelaties probeert iemand iets over zichzelf of over anderen of over het sociale reilen en zeilen van de gemeenschap duidelijk te maken. Of die anderen nu dood zijn of niet, ze leven voort in wat ze in beweging brachten of als meereizende energie bij anderen. Traditioneel religieuse mensen zouden het engel-bewaarders noemen.

Neem nu bijvoorbeeld de pyramide met vier zijden, vier driehoeken...de ene driehoek de filosofische; met in één hoek van de driehoek diegenen die alles louter als objekten beschouwen, in de andere hoek diegenen die alles alleen als idee zien los van de materie, het objektieve. In de derde hoek van de eerste driehoek diegenen die de brug tussen de twee vorige maken.

De tweede zijde van de pyramide weer een driehoek, de psychologische driehoek, met in één hoek de patriarchaal-ingestelden, in een andere hoek de matriarchaal ingestelden en in de derde hoek diegenen die die beide vormen proberen combineren...wat een grote energie aan onbaatzuchtigheid en loslaten en vrijheid geven inhoudt.

De derde zijde van de pyramide, de sociale zijde. In één hoek diegenen die het materiële, stoffelijke individuele egoïsme de grootst mogelijk vrijheid wil geven, in de andere hoek diegenen die zich meer op de kollektieve verdeling van de praktische kant van het leven richten. In de derde hoek diegenen die beide stromingen vanuit hun weten de filosofische stem van de wijsheid en het geweten wil laten horen, die de dodelijke konfrontaties tussen beide hoeken wil vermijden.

De vierde zijde van de pyramide...je genetische context. In de ene hoek diegenen met wie je genetisch het sterkst verbonden bent aan mannelijke kant (tot in de zoveelste tak...zelf tot in de oerstraling na de bigbang), in de tweede hoek diegenen van de vrouwelijke kant waarmee je idem dito. In de derde hoek...de synthese van de vorige twee, namelijk 'jezelf'. Voilà, basisconcept voltooid...Op de top van de pyramide, de versmelting van de vier driehoeken, je eigen innercommunicatie (Het dondert en bliksemt voor de eerste keer vandaag wijl ik dit schrijf).

Voor ieder van de vier driehoeken kan je nu in je eigen leven nagaan hoeveel doorzicht je al in iedere hoek van elk van de drie vierhoeken verworven hebt. Op mijn blogs en in andere niet-gepubliceerde geschriften probeerde ik totnogtoe in wisselwerking tussen theorie en praktijk aan te tonen waar dit alles om draait en wat er de uiteindelijke zin van is. Je kan dat eens lezen of heb je het liever in de vorm van de stelling van Pythagoras ? Als die klopt, ligt alles misschien al op voorhand grotendeels vast...en kan je sommige dingen op voorhand aanvoelen misschien...maar snappen eerst in een reeks gebeurtenissen na een voorval. Voorbeelden ?°filosofie (F) °psychologie (Psy)° °sociologie (Soc) °genetica (G). Dat zal voor een andere keer zijn of alleen op aanvraag...en dan nog.

10:54 Gepost door blogkunstenaar in bijzondere energie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pyramide |  Facebook |